ColumnIbtihal Jadib

Moet je je kind zelf leren zwemmen vóór je het naar zwemles brengt?

Beeld Aisha Zeijpveld

Er is bij ons thuis een nieuwe levensfase aangebroken; die van het afvoeren van onwillige kleuters naar koud en/of nat gedoe op de vroege zaterdagochtend. Na wat gesnuffel aan voetbal en rugby is de keuze gevallen op zwemles. Niet geheel zonder eigenbelang, want ik keek weinig uit naar een winter lang koukleumen langs het veld. Ook vind ik het prettig om voortaan achteloos langs liefelijke vijvertjes te kunnen wandelen zonder angstbeelden van mijn kroost als verzopen katjes. Ik ben zelf als kind tweemaal in een sloot gevallen; eenmaal toen ik eendenkuikens probeerde te vangen, andermaal toen ik de winnaar was van het spel ‘wie kan het hardst van de heuvel afrollen die aan het water grenst?’ Mijn moeder kon het niet waarderen, de daaropvolgende week zat ik op zwemles. En een maand of drie later had ik mijn A-diploma.

Dat is, met de kennis van nu, volstrekt onverantwoord geweest. Het mag een wonder heten dat ik al die jaren ongeschonden heb rondgedobberd in allerlei zeeën en zwembaden, met dat ouderwetse diplomaatje van me. Ik ben er namelijk achter gekomen dat een kind nu pas een A-diploma krijgt als het gemiddeld 75 zwemlessen achter de kiezen heeft. Kennelijk moeten kinderen tegenwoordig flipperend als een dolfijn door een hoepel heen leren springen voor je ze te water mag laten. En denk maar niet dat ze direct aan die dolfijnentraining kunnen beginnen, neen, ik stuitte op een wachtlijst met een duur van een half tot anderhalf jaar. Ik struinde het internet af naar informatie over het ‘nieuwe zwemmen’ dat kinderen ‘volledig zwemvaardig en veilig’ zou moeten afleveren. Dat klinkt prettig: volledig veilig. Dan kun je daarna tenminste met een gerust hart je kind achterlaten in een wildwaterbaan waar het met 60 km/u doorheen raast.

Die wachtlijst was me te gortig, mokkend ging ik op zoek naar opties om eerder te kunnen beginnen. Dat was niet ingewikkeld, want er blijkt buiten het gemeentelijke zwemprogramma een wildgroei te zijn aan privézwemscholen. Die lessen zijn drie keer zo duur, maar daar staat tegenover dat het gemiddelde aantal lessen een stuk lager ligt. Ik vond er eentje bij ons in de buurt en haalde opgelucht adem toen er nog een plekje was. Die opluchting was van korte duur.

Om te beginnen zaten in de beginnersgroep kinderen die allang konden zwemmen. Terwijl mijn kind samen met een ander bibberend jochie de overkant probeerde te bereiken zonder zijn haren nat te maken, zwom de rest borst- en rugcrawlend voorbij. Dat bleken die kinderen te hebben geleerd van hun ouders, want die stonden langs de kant luid te roepen en te gebaren wat er allemaal moest gebeuren. Had ik iets over het hoofd gezien, moet je je kind zelf leren zwemmen vóór je het naar zwemles brengt? De lerares vond het in ieder geval wel gezellig, al die coachende ouders en staakte geregeld de les om met hen te kletsen. Ondertussen keek ze geërgerd naar de twee bibberende jochies die hulpeloos ronddobberden, dat schoot niet op zo.

Ik weet niet wie dat nieuwe zwemmen heeft bedacht, het zal vast met de beste bedoelingen zijn geweest. Veilig zwemmen is letterlijk van levensbelang. Maar het verschil tussen de zwemlessen vroeger en het Nieuwe Zwemmen is wel erg groot. Was het oude A-diploma dan zo waardeloos?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden