ColumnEva Posthuma de Boer

Misschien moeten we onszelf wat minder als slachtoffer bezien. Geen hangende schouders maar borst vooruit

Er is iets aan het veranderen. We verzachten. Athans, dat hoop ik heel hard. Noem me naïef, maar hé, als je wilt dat er iets verandert, moet je nu eenmaal eerst geloven dat het kan. En dat geloof ik (geloof ik) door De meeste mensen deugen, het boek waarin schrijver Rutger Bregman pleit voor een positiever mensbeeld. 

Wanneer we onze eigen soort rooskleuriger gaan bezien, worden we vanzelf aardiger voor elkaar. Dat is het idee. Kan het echt? Kunnen we onze diepgewortelde manier van kijken veranderen, onze overtuigingen, onszelf? Wat is daarvoor nodig? Met alleen Rutger Bregman komen we er denk ik niet. Welbeschouwd is hij ook niet de eerste die ons aanmoedigt tot anders denken, of misschien beter: tot anders voelen. Wees lief voor de stad en voor elkaar, zei Eberhard van der Laan. Doeslief, slagzint Sire. Bij De wereld draait door, dat we massaal omarmen en zo gaan missen, mogen voetstukken bestaan en worden helden geëerd. Bewonderen, dat is de kunst. Geen zuurpruimerij maar ophemelarij.

Jeruzalem.Beeld Eddy Posthuma de Boer

Mogelijk zie, lees en bespeur ik door mijn bril van hoop verbanden die er niet zijn, maar ik ben niet blind. Opiniemakers houden zich bezig met het onderwerp, meer en meer wordt er nagedacht over hoe het kan dat we zijn zoals we zijn, zoals Steven Spielberg in zijn documentaireserie Why we hate. Het daarom op het waarom, dat is wat we zoeken, daarmee kunnen we vooruit. Zoals een probleem zich makkelijker laat oplossen als je de oorzaak kent, is verandering mogelijk als je de patronen doorziet. Op naar een aardiger wereld!

In Het Israël van Heertje en Bromet zag ik Raoul Heertje met een berg ingewikkelde levensvragen bij een psychiater zitten. Die gaf een schijnbaar simpel antwoord: we moeten onszelf niet meer als slachtoffer bezien, maar als overlevende. Ja, dacht ik, slachtoffer versus overlevende: hangende schouders versus borst vooruit. Zo veel beter, zo anders, zo positief. In haar nieuwe voorstelling nodigt Sanne Wallis de Vries haar publiek uit om mee te gaan naar de nieuwe menselijkheid. Als we kunnen leven met oude structuren, kunnen we dat ook met nieuwe, verkondigt ze met geheven vuist. 

Kom, op naar een nieuwe menselijkheid. Kom! Geert Timmers, alias Bob Fosko, vond het leven te mooi om door de dood te laten vergallen. Met die dankbare, blijmoedige visie hoopte hij een voorbeeld te stellen, zei hij in een interview vlak voor het einde voor hem kwam. De meeste mensen deugen. De nieuwe menselijkheid. Een positiever mensbeeld. Leven boven de dood. Ik tel alles en iedereen bij elkaar op. Bregman, Van der Laan, Sire, DWDD, Heertje, Spielberg, Wallis de Vries, Fosko. Alle steentjes samen, ik geloof dat we erdoor verzachten. Borst vooruit, rooskleurige bril op en gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden