Column Laura van der Haar

Misschien kan tekenkots de wereld redden

Laatst verzuchtte ik dat er toch wel een paar beestjes op aarde zijn waarvan ik het nut niet begrijp, de teek bijvoorbeeld. Wat heeft een teek nou weer voor zin?

Ik verzuchtte dit niet zomaar in het luchtledige, tegenover mij zat een microbioloog die me direct, en terecht, op de vingers tikte. ‘Mensen denken altijd maar in nut. De teek bestaat gewoon. Wat is het nut van de mens?’ Ja, ook wel weer zo.

Maar nu hoorde ik over een vleesallergie na een tekenbeet. Ik lachte het weg, zoiets bestond niet, maar zelfs het RIVM onderschrijft het verschijnsel. Als je wordt gebeten door een teek, spuugt die eiwitten in je bloed. Bij sommige ­teken zit daar alfa-gal op, een suikermolecuul waar ons afweersysteem tegen vecht met antistoffen. Als je daarna nog een keer met dat stofje in aanraking komt, heb je de allergische ­poppen aan het dansen.

Drie keer raden waarin alfa-gal – naast tekenkots – nog meer in zit? In het rode vlees van koeien, varkens en paarden.

Netelroos, kortademigheid, een verlaagde bloeddruk, braakneigingen, diarree: als massaslachtingen, horrortransport, stalbranden, miljoenenruimingen en de afgelopen donderdag door het IPCC geadviseerde vermindering van de veeteelt om klimaatschade te voorkomen nog niet de druppel zijn, dan misschien deze ongemakken wel.

Plots word ik overvallen door een vreemd ontzag voor de teek, het enige schepsel dat ik altijd met plezier heb doodgemaakt. Wat zonde eigenlijk. Deze vleesteek is wel van een speciaal type: de zogenaamde Lone Star-teek – vernoemd naar de witte stip op zijn rug, waarbij men in zijn land van herkomst blijkbaar aan de Texaanse vlag moest denken, de staat waar rood vlees gewoon vrij boven de kraag rondloopt.

Inmiddels is die dappere vleesstrijder ook in Europa gearriveerd. Mondjesmaat nog maar, maar dat kan natuurlijk zomaar veranderen. ­Begrijp me niet verkeerd, ik wil helemaal niet luchtig doen over teken, ik weet uit mijn nabije omgeving wat voor afschuwelijke rotziekte lyme is. Maar ik weet ook hoe moeilijk het is om een stuk vlees over te slaan als er nog altijd een soort kortsluiting optreedt.

Enerzijds tussen wat je denkt dat je koopt: groene graslanden en drie sterretjes op de verpakking. Oregano, witte wijn en smullen maar.

En anderzijds de realiteit van industriële vernietiging en bloeddouches, de voortdurende pijn en doodsangst van gevoelige wezens en een dramatisch exploderende CO2-uitstoot.

Het enige wat daartegen helpt, is zwaarder geschut dan een dik rapport. Slachthuizen van glas, zoals Paul McCartney ooit eens opperde, maar zoiets mag vast weer niet. Kweekvlees, maar dat duurt nog zo lang.

Ligt de oplossing misschien bij de vleesteek? Kom op, jongen, spugen met dat gal!

Laura van der Haar vervangt in augustus Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden