Column Chris Oostdam

Mis ik mijn werk? Een geestig mailtje van een collega stemt me weemoedig

‘Mis je je werk niet?’, wordt me met enige regelmaat ­gevraagd. Ook tot mijn eigen ­verwondering is het antwoord daarop: ‘Nee.’

Zeker in het begin, toen ik nog erg ziek was, maar ook nadat ik me beter ging voelen, was mijn hoofd vooral bezig met heel andere dingen. Ik bleef gelukkig wel in contact met het werk. ­Sowieso via de vele bezoekjes van collega’s, de lieve kaarten, maar ook via de mail. Met een notebook van het werk ben ik ook hier thuis aangesloten op het ­interne netwerk.

In de wetenschap dat ik, hoe dan ook, niet meer heel lang zal leven, wis ik met bijna satanisch genoegen alle mails die betrekking hebben op wat ik nu maar even organisatorisch gezeur noem. Ongelezen. Vergader­verzoeken en -stukken: idem.

Een fysieke belemmering die me in de weg heeft gezeten om weer te gaan werken, nog los van mijn beperkte energie, is mijn stem. Die is lange tijd raar hoog en een beetje krassend gebleven. Bij veel en langer praten werd dat steeds erger. Daar kun je geen zitting mee doen. De oorzaak was de beschadiging die de stem­zenuw (ook wel op- en neergaande zenuw genoemd) door de kanker had opgelopen. En zenuwen kunnen wel herstellen, zo werd mij verteld, maar hebben daar veel tijd voor nodig. Inderdaad, na een periode waarin ik klonk als een puber met de baard in de keel, is mijn stem nu weer bijna als vanouds.

Ik krijg een geestig mailtje van een collega over haar kanton­zitting. Kantonzittingen zijn laagdrempelige zittingen met zeer uiteenlopende, niet te ­ernstige zaken, waar je per zaak vijf minuten hebt voor de behandeling. Het gaat dan om rijden zonder verzekering, zwartrijden in de trein, vissen zonder visakte, hond niet aangelijnd – dat soort kwesties. Dat kan gemiddeld in vijf minuten omdat lang niet iedereen naar zitting komt. 

Maar elke zitting is er wel een zaak waarvan de verdachte vindt dat hij echt een goede reden had om de overtreding te begaan. Die wil dus zijn verhaal doen – een belangrijke en soms onderschatte functie van de rechtspraak – en dan kom je er niet met vijf minuten.

Het zijn vaak wel de leukste ­zaken, ook al omdat je van tevoren meestal niet weet bij welke zaak zich dat gaat voordoen. Deze zitting had de collega een wildplasser die de opgelegde boete van 115 euro onterecht vond. Hij had zijn moeder mee naar zitting genomen om te ­getuigen dat haar zoon al sinds zijn babytijd een blaasprobleem heeft, waardoor hij van de ­uroloog zijn plas niet en nooit mag ophouden. Waarom hij dan niet eerst naar het toilet is ­gegaan ­alvorens het café te ­verlaten, kon hij niet uitleggen. Heerlijk vak heb ik toch!

Het mailtje stemt me weemoedig. Ik denk aan de vele mooie ­zaken die ik heb gedaan. Groot en klein, vaak om te huilen, soms om te lachen. Menselijk leed en menselijk onvermogen in al zijn facetten. En ja, dan mis ik het wel, dat werk van mij.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.