blik column

Minimaal ontworpen, maximaal smakelijk: Muji's zelfrijdende busje is net zo betoverend als al het andere van de keten

De Gacha, een zelfrijdend busje van Muji en Sensible 4.

Dat minimalisme een typisch Japanse ontwerpschool is, daar valt behoorlijk wat op af te dingen. Westerlingen denken dat Japanners in lege huizen wonen met af en toe één esthetisch object erin, maar dat is aperte onzin, merkte japanoloog Paulien Cornelisse onlangs in haar column op. Nergens had ze ooit zo veel volgepropte kamers gezien. Vage hoekjes met plastic zakjes, half omvallende kastjes waar vreugdeloze troep uitpuilt.

Dat zou ook een prima omschrijving kunnen zijn van veel Japanse auto-ontwerpen.

Maar! Japanners hebben Muji. Muji Muji Muji Muji. Muji! De (nog steeds) niet in Nederland verschenen warenhuisketen waar al uw irritante vrienden die óók weleens in een buitenland komen maar niet over op kunnen houden. De ‘Japanse Hema’, die uitblinkt in zulk smakelijk ontworpen, ja, we zouden zeggen heel Japans, minimalisme.

Dat Muji heeft nu een zelfrijdend busje ontworpen, samen met Sensible 4, een technologiebedrijfje voor autonome-autotechniek van vier frisse Finnen (Jari, Jussi, Tommi en, ik verzin dit niet; Harri). Waarschijnlijk niet toevallig samenvallend met een aanstaande opening, volgend jaar, van het eerste Finse Muji-filiaal in Helsinki (zij wel).

En dat zelfrijdende busje, ‘speciaal voor alle weersomstandigheden’ maar dat doet er nu even niet toe, is schitterend. En een uitstekende casestudy om te laten zien dat ‘minimalisme’ een veel te simplistisch etiket is. Het uitgangspunt voor design bij Muji is dat de klant hun stoelen, kussens, pyjama’s en handige, schattige, kleine plastic flesjes om op reis shampoo in mee te nemen ‘nét prima’ moeten vinden. Dat wil zeggen: bewonderenswaardig ingehouden en eenvoudig, maar wel degelijk met een paar toevoegingen die een intern vreugdesprongetje bewerkstelligen.

Het busje, de Gacha (dit is Oezbeeks voor ‘tot’, best goed gevonden, al zal het wel een woordspeling zijn op gotcha, ‘hebbes’) is precies doosvormig en naadloos genoeg om heel solide te ogen, en voldoende afgerond om lief over te komen zonder koddig te zijn. Een leeg ontwerp met een paar rake details: een ledbandje voor allerlei mededelingen, nachtblauwe banken als een ongenaakbare jarenvijftigsofa in het interieur.

Maar het belangrijkste, denk ik: de matglans. Niet dat matte van de Mercedes van uw patserige buurman, maar mat ergens tussen dat van een gepeld en een ongepeld ei. Een mat dat zorgt dat je het, net als Muji’s stoelen en plastic flesjes, wilt aanraken.  Al dan niet met je tong. Minimaal ontworpen, maximaal smakelijk. Volkswagen links ingehaald, eigenlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden