Column Sarah Sluimer

Mijn vriend kondigde aan ‘dat hij het niet zo had’ op onze kat Nino

Eerst was er Tommie. Hij komt van de nachtwinkel bij ons in de straat. Hij is zwart met wit en heeft een onuitgesproken karakter. Lief en een beetje schijterig, zoals katten wel vaker kunnen zijn. Met zijn groene ogen kan hij je nogal dom aankijken en hij miauwt als je zijn naam roept. Echt leuk. De dierenarts vond dat hij een vriend nodig had.

Dus toen kwam Nino, uit een nest in Tiel. Ik wilde eerst zijn mooie broertje, maar zag hem toen afgewend van de rest zitten. Klein, rood, smal. Een droevige, fijngesneden snoet. Grote oren, dikke staart.

Nu zijn ze er allebei een jaar.

Nino stopte al snel met groeien en heeft het definitieve formaat van een halfwas kitten. Hij kijkt eigenlijk altijd dwars door iedereen heen met zijn gele, grote ogen. Hij miauwt wat knauwerig en laag, alsof hij probeert daadwerkelijk iets te zeggen. Hij kauwt uren in trance op een lakentje. Hij springt soms van de trap in je nek en stoot dan een soort kattenlach uit. Heel bijzonder.

Na een paar maanden kondigde mijn vriend aan ‘dat hij het niet zo heeft op Nino’.

Tommie daarentegen, zo beweerde hij in een adem door, is een geweldig beest. Trouwhartig, bescheiden en vriendelijk. Ik sputterde wat tegen. Zo zit Nino regelmatig onverschrokken aan de buitenkant van het raam bij ons appartement op driehoog. Hij loopt op zijn achterpoten en opent deuren. En hoe klein hij ook is, hij mag eerst eten en daarna pas die sukkel van een Tommie. Nino is fascinerend, bijt ik hem toe en kijk minachtend naar Tommie, die weer iets doms zit te doen, zoals zijn vacht wassen.

U begrijpt: the war of the cats is inmiddels uitgebroken. Onze peuter roept regelmatig uit dat Nino en Tommie allebei zijn beste vrienden zijn, maar niets kan ons meer stoppen. Als het kind op bed ligt, begint ons gefluisterde gevecht. En het loopt steeds verder uit de hand. Volgens mijn vriend is Nino het kwaad zelve. In hem huist de ziel van een eeuwenoude farao, zo beweert hij. Een monsterachtige, van iedere menselijkheid ontdane entiteit, die langzaam ons gezin zal beheksen tot we op een nacht gillend elkaar de ogen zullen uitkrabben.

‘Niemand zal Tommie echt missen als hij dood is,’ sis ik hem dan toe, voor we zwijgend onze tandenpoetsen.

Sinds kort slapen Nino en ik samen op een kamer. ’s Nachts kijk ik lang in zijn gele ogen, die nu wel terug staren en me de waarheid vertellen. De allereerst stap is dat we de zaak Tommie moeten regelen. Daarna duurt het nog maar even voor ze allemaal zullen begrijpen dat Nino de heer en meester van ons allen is en we voor hem moeten buigen. Of breken.

Sarah Sluimer vervangt in juli Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden