Column Toine Heijmans

Mijn vader houdt van mappen, maar van deze plastic map weet hij niets

Bij zijn huis in aanbouw in 1975. Foto Privéarchief Toine Heijmans

Hé daar klopt opnieuw de buitenwereld aan bij de binnenwereld van mijn vader. De geografische positie waar hij zeg maar een vaste woon- en verblijfplaats heeft. Het betreft hier een mevrouw die plaatsneemt aan het hoofd van de keukentafel, de plek waar nooit iemand zit, behalve als het druk is, bijvoorbeeld vanwege de aanwezigheid van diverse kinderen.

De mevrouw vertelt mijn vader dat hij ziek is. Dit heeft een arts geconstateerd. Het bewijs ligt op de keukentafel in de vorm van papieren in een map.

Mijn vader houdt van mappen. Ze hangen op alfabet in de kast van zijn werkkamer, waar hij beschikt over een uitgekiend archiefsysteem. Een halve wand van mappen, als vleermuizen wachtend op het donker. Het zijn Atlanta-mappen, zuurvrij kwaliteitskarton met ruiters en strookjes. Het is zonde om je geschiedenis op te bergen in goedkope mappen. Zo ga je niet om met wat je onderweg allemaal tegenkwam.

Maar goed, dat is dus gaande in de kamer hiernaast. Deze kamer, deze keukentafel, heeft een andere geschiedenis. De krassen in het tafelblad zijn veroorzaakt door de kinderen, het ontstaan van elke kras is bekend terrein. Een archief op zichzelf, die keukentafel: een landkaart.

De map van de mevrouw is van plastic. Bovendien weet mijn vader niets van een ziekte. ‘Ik weet daar niets van’, zegt hij. Ten bewijze van haar gelijk schermt de mevrouw met de naam van een betreffende arts, een naam die mijn vader ‘uiteraard niets zegt’. Hij kent maar één arts, en dat is de dr., en die is nu even bezig met het herschikken van zijn fenomenale archiefsysteem.

Het is een aardige mevrouw, maar wel één met brutale vragen. Dus slaat mijn vader traag zijn armen over elkaar en zegt: ‘Ik doorgrond niet helemaal de bedoeling’. De mevrouw vertelt opnieuw dat mijn vader ziek is. Daar weet mijn vader niets van, ‘dus dan ga ik nu even goed dwarsliggen.’

Kan hij nog douchen? ‘Wat is dat voor vraag.’ Eten klaarmaken? ‘Uiteraard.’ Bent u bang als uw vrouw er niet is? ‘Natuurlijk niet.’ Gaat u nog uit wandelen, in het park bijvoorbeeld? ‘Ik wandel me krom.’

Wat wonderlijk is: de anderen om de tafel, waarin mijn vader zijn vrouw herkent, die ooit zijn vriendin was trouwens, in die jaren van onzekerheid, en zijn zoon, die er verdacht mannelijk uitziet, knikken mee met de mevrouw. Zij zijn dus medeplichtig. Aan wat, dat moet hij dr. Alzheimer nog eens vragen.

De mevrouw determineert deze man inderdaad als zijn zoon, dus dat zit snor. Hoeveel kinderen heeft u, meneer?

Vanochtend, vlak na het opstaan, was het huis opvallend vol. ‘Het huis vol’, concludeerde mijn vader, ‘het hoofd leeg’.

Nu kijken al die medeplichtigen hem aan. Er is opnieuw een vraag gesteld.

Hoe oud bent u? ‘Dit zal ik even moeten overleggen.’

Als de mevrouw vertrokken is blijft mijn vader achter met een indicatie.

Mijn vader kijkt naar zijn zoon en zegt: ‘Je hebt wel goeie sokken aan vandaag’.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.