Column Arthur van Amerongen

Mijn moeder zei dat ik nooit de 60 zou halen. Nou, mammie, ik ben hard op weg!

Probeer maar eens ontspannen te blijven als je een ‘young eldery person’ genoemd wordt. 

De spa van Weesp had een zentemberdeal en wat is er nou mooier dan op een stralende Hollandse herfstdag te wellnessen en te snoezelen voor een tientje? 

Ik voelde mij een strakke adonis tussen de oude vellen van de kakelende Groupon-clubjes, tot ik in het restaurant het openingsartikel van dagblad Trouw las. De kop in koeienletters was alarmerend: vitale oudere is slecht voorbereid op zorg van later.

Dat verhaal ging over mij. 

Ik ben bijna 60, ik zwem, fiets, wandel uren met de honden over het strand en mag alles nog van de dokter.  Die drank en die drugs ? Ach, dat is recreactief gebruik. Bovendien is het leven nuchter nauwelijks te verdragen.

Ik ben inderdaad slecht voorbereid op mijn ouwe dag en maak mij meer zorgen over mijn hondjes dan over mij. Wat gebeurt er met mijn meisjes als ik dood ben? Als ik nu een hersenbloeding of een rolberoerte krijg en niet meer kan schrijven, is het einde oefening. En dan heb ik het nog niet eens over de sluipmoordenaars alzheimer, korsakov en parkinson. 

Ik heb geen cent gespaard en heb geen pensioen. 

Deo volente ontvang ik straks bij de gratie van ­Vadertje Staat een AOW’tje van een paar honderd ­eurootjes. Daar kan ik geen Thaise mantelzorger (m/v/katoey) van betalen. 

Vijftien jaar was ik onverzekerd. Dat was tijdens mijn tropenjaren in Zuid-Amerika best link. 

Pas sinds kort heb ik een peperdure Portugese ziekteverzekering. Bij het invullen van de papieren vroeg meneer Luis van de bank of ik rookte en dronk. ‘Bah. Nooit gedaan, senhor. Een gezonde geest in een gezond lichaam.’ 

Toen ik puberde, wilde ik dood. Toen ik 20 werd, hoopte ik voor mijn 30ste te sterven. Toen ik 30 werd enzovoort enzovoort. Mijn moeder zei dat ik nooit de 60 zou halen. Nou, mammie, ik ben hard op weg!

Trouw noemt 55-plussers zoals ik young elderly ­persons, kortweg yeps. Yuk. Dat ik een beetje misselijk werd daar in Weesp, kon natuurlijk ook door de kroketten en de esoterische walmen komen.

Trouw had abonnees gevraagd welke bekende yeps zij als leefstijlvoorbeeld zien. De uitslag was eclectisch: Erica Terpstra, Gerdi ­Verbeet, Huub Stapel en Ilja Gort.

Ik had geantwoord: Shane MacGowan, Keith ­Richards, Jules Deelder en Bonny St. Clair. 

Maar mij, het vitaalste oudje van allemaal, was niets gevraagd. Ik las dat artikel nog eens en rook plotsklaps de stinkende adem van Magere Hein.  

Het zentembergevoel was verdwenen en ik snakte naar een Huib Drion-pilletje. 

Zentember Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden