Column

Mijn mislukte vakantie met de illustere Mick Visser

Psychisch bijtanken bij opa en oma.

Peter Buwalda
null Beeld Thinkstock / Uko_Jesita
Beeld Thinkstock / Uko_Jesita

Nu het zo bloedheet is, vragen de mensen mij nog eens te vertellen over mijn vele mislukte vakanties met de illustere Mick Visser.

Oké dan.

Deze keer bleven de Visstick en ik maar eens in Nederland, want we waren ook pas 15, als je er goed over nadenkt. Mick had mij gevraagd of ik mee uit logeren wilde bij zijn opa en oma in Den Bosch.

Nee, leek me niks.

Mijn broertje was er kort tevoren geweest, samen Vissers broertje. Na een week was hij hologig en met een los vel thuisgekomen, vragend om 'aardappeltjes met jus', waar hij wel vaker om vroeg, hij leefde destijds voor aardappeltjes met jus, maar niet eerder 's ochtends en zachtjes kermend vanaf ons tuinpad.

'MICK...! MICK...!'

'Ja, opa?'

'MICK... WAAROM HOEFT HIJ' - Micks opa gebaarde trillend met zijn vorkje in mijn richting - 'GEEN BOSSCHE BOL?'

We waren natuurlijk toch gegaan, het bleven Vissers grootouders, op wie hij trots was, en terecht. Alleen was zijn opa een tikje doof. De man deed sterk denken aan Rinus Michels, maar extra extra large. Een Rinus Michels ook die mij overduidelijk op de tribune zou zetten, was ik een voetballer geweest.

'LUST HIJ GEEN BOSSCHE BOLLEN, OF ZO?'

Ik zei tegen de Visstick dat hij tegen z'n opa moest schreeuwen dat ik geen trek had. Wat vreemd was, natuurlijk. En waar nog eens bijkwam dat de man a. mijn broertje kende, die ongetwijfeld 's nachts, op zoek naar extra Bossche bollen, een slijmspoor door de seniorenwoning had getrokken, en b. vanaf zijn balkonnetje had aanschouwd hoe we helemaal vanuit Limbabwe Den Bosch hadden bereikt op de fíéts.

'T'IS AL ZO'N MAGER MENNEKE!'

'CHOCOLA IS SLECHT VOOR ZIJN RUG, OPA', brulde Mick.

Wat een slechte tolk, zeg. We waren net binnen en nu al ging het over de honderden jeukende bultjes die ik onderweg had opgelopen. Kwam van de zon, dacht ik zelf. Maar volgens Visser waren het de zeven ijskoude tankstation-Marsen die hij mij had zien opvreten. Toch maar even geen chocola meer, dan.

We gingen hartenjagen. Midden in het derde potje sloeg de Friese staartklok elf keer. Oma stond kwiek op, veegde alle kaarten bij elkaar, en riep: 'Bedtijd!'

Vijf minuten later lagen we op uitklapbedjes heerlijk te slapen, zo heerlijk dat een seconde later de gordijnen alweer opengingen en oma mijn hoofdkussen wegrukte. 'Opstaan luiwammesen', zong ze, 'het is al zeven uur!'

Slaapdronken in mijn Hema-onderbroek keek ik om me heen. Achter ons werden de bedjes razendsnel opgeklapt. Even lekker terug, kon ik op mijn buik schrijven. Aan de ontbijttafel zat in driedelig kostuum een enorme Rinus Michels, stuurs kijkend, in zijn vlekkige hand een broodmes.

'MICK...! MICK...! WIL HIJ WEL EEN EI?'

Geeuwend nam ik plaats. Toen oma om mij heen liep met de theepot, slaakte ze een ijselijke gil. 'Maar dat is verschrikkelijk!', stamelde ze. 'Wat is er met jouw rug gebeurd, jongen. Vader, vader - heb jij dat gezien? Onder de bulten!'

'ACH VROUW', bulderde opa relativerend. 'DAT ZIJN GEWOON JEUGDPUISTEN. KOM HIER, DAN RIJG IK JE AAN MIJN MES!' Dat laatste was een grapje, had mijn broertje al verklapt, dat hij driemaal daags maakte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden