Column Chris Oostdam

Mijn laatste tijd kabbelt rustig voort, maar hoelang nog?

Chris Oostdam (63), rechter in Assen, schrijft elke eerste woensdag van de maand over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is.

Je zou kunnen zeggen dat mijn laatste tijd de afgelopen maanden rustig voortkabbelt.

Qua gezondheid ben ik stabiel. Voor zover ik het kan overzien, zijn de bijwerkingen van de immunokuren oneindig veel beter te hebben dan de misselijkheid en het kaal worden van chemokuren, of de kapotte huid en de pijn van bestralingen. Ik hoor vaak dat ik er zo goed uitzie. Soms verdenk ik mensen ervan dat ze betwijfelen of ik echt zo ziek ben. Want de bijwerkingen waarvan ik last heb, zie je niet aan de buitenkant: vermoeidheid, concentratieproblemen. En een sterk verminderde weerbaarheid, dat vind ik zelf de lastigste. Ik ben gauw van het padje als er iets anders gaat dan verwacht of gewenst. Dat kan al zijn als in de supermarkt een bepaalde aanbieding niet voorhanden is. Dan ben ik de rest van mijn boodschappenlijstje meteen kwijt. Dat is zó anders dan de bikkel die ik altijd ben geweest. Daar heb ik het echt moeilijk mee.

In de komende maanden gaat er nog het een en ander gebeuren. Ik nader mijn Einde Wachttijd, een sleutelbegrip in de wereld van arbeidsongeschiktheid. Dat is het moment na twee jaar (104 weken) ziekte waarop de betalingsverplichting van de werkgever eindigt en het UWV in beeld komt. Er moeten uitkeringen worden aangevraagd, medische adviezen worden opgevraagd. Ik krijg te maken met formulieren en instanties, misschien met keuringsartsen. Het is ingewikkelde materie. Een aantal vragen daarover heb ik via mijn leidinggevende uitgezet bij een medewerker van P&O. Zij heeft het een en ander uitgezocht en volgende week hebben we een gesprek.

Na twee jaar stoppen de driewekelijkse immunokuren en ook dat moment komt dichterbij. Ik blijf natuurlijk onder controle, maar het is afwachten of mijn lichaam het zelf weer aankan. En hoelang. De immunotherapie is relatief nieuw en er valt niet te zeggen hoelang het duurt voor de kanker weer actief wordt. Dat dat gaat gebeuren staat vast, maar het is de vraag wanneer. Ook spannend.

Mijn sociale leven is behoorlijk veranderd nu ik niet meer werk. Ik mis het contact met collega’s, de hectiek van de strafzittingen, de intellectuele uitdagingen die daarmee gepaard gaan, maar misschien nog wel het meest de verhalen van de verdachten en de slachtoffers. Ik heb er vrede mee, maar het is zo’n prachtig vak en ik heb het altijd met veel plezier en liefde gedaan.

Mijn weken verlopen rustig en voorspelbaar. Ik loop met de hond, ik zwem, straks begint yoga weer. Met opruimen (boeken, foto’s) ben ik al aardig gevorderd, maar ook daar is het gevoel van urgentie een beetje verdwenen. Ik draai eens een wasje, ik doe wat in de tuin. Ik puzzel graag en ik lees heel veel. Niet echt spectaculair.

Voor Ronald en mij bevat de nabije toekomst voldoende spanning en sensatie, maar voor de gemiddelde lezer van de Volkskrant is dat allemaal niet zo interessant. Reden dus om te stoppen. Volgende maand mijn laatste column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden