Mijn krediet begint onder nul

Bij een lezing over diversiteit stelde de blonde man naast mij zich voor aan de blonde vrouw aan zijn andere zijde, en niet aan mij natuurlijk. Het was geen flirt, want dat gaat anders. Het was puur zakelijk opportunisme. En bij mij dacht hij dat er niets te halen viel. Eigenlijk had ik er een punt van moeten maken, maar ik had geen zin om de Boze Allochtoon te zijn. Hoe krijg je een eerlijke weerspiegeling van de samenleving op je werkvloer als je diep van binnen gewoon nog racistisch bent?

Beri Shalmashi
null Beeld anp
Beeld anp

Het is weer hot topic op allerlei HR-afdelingen, zo bleek bij de lezing. Maar het is ook pijnlijk te zien hoe werkelijk niemand het ware probleem snapt, dat zit hem voornamelijk in hoe mensen als ik zelden als gelijke worden gezien. Want ik zie er zo exotisch uit. Hoe praat je daar eigenlijk mee?

Mijn vader stelde laatst voor dat ik een brief aan de premier moet schrijven. Ik moest proesten van het lachen toen hij dat zei. Maar hij was bloedserieus. 'Rutte die heeft het toch over invechten? Jij hebt genoeg talent en je werkt keihard.' Jarenlang wilde ik er niet aan. Maar nu zie ik dat voor elke tien kilometer die ik ren, ik word beloond zoals een ander voor de eerste paar meters. Zo werkt het gewoon. Mijn krediet begint onder nul, door de ongegronde negatieve associaties van een ander.

Ik ben ongelijk, niet alleen op de werkvloer, maar overal. Vaak is het onzichtbaar, maar als je er even bij stil staat, overkomt het je ook regelmatig recht in je gezicht. Dat een oude vrouw in de supermarkt snel haar boodschappen bij elkaar graait zodat ik er niet bij kan. Dat ik in Hilversum nog moet bewijzen dat ik een documentaire kan maken, terwijl ik daar voor heb gestudeerd. Dat diezelfde mensen om de week bellen of ik Arabisch kan vertalen, terwijl ik dat niet spreek. Dat sommige kinderen uit onze buurt vroeger niet met mij mochten spelen. Dat de decaan op de middelbare school dacht dat ik al twintig was, omdat ik vast wel ergens een achterstand had. Dat de mensen die ook werkten in het gebouw waar ik kantoor hield, vroegen of ik wist waar de vuilniszakken lagen, of hoe laat ik met de koffie kwam. En dat in versimpeld Nederlands.

Dat ik op de bruiloft van mijn beste vriend als enige geen champagne kreeg van de bediening. Dat ik in Londen mijn vliegtuig niet in mocht, omdat ik twee tassen had, net als iedereen, maar het in mijn hoofd haalde te vragen waarom het voor mij anders was.

Dat verbittert. Daarom heb ik maar niks gezegd tegen die man bij de lezing, anders had ik straks al mijn frustraties over zijn tere zieltje uitgestort.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden