Column Sylvia Witteman

Mijn kinderen willen altijd discutabele Sinterklaas-cadeaus, zelf weet ik niks

Dat gedoe met Sinterklaas gaat me elk jaar méér op de zenuwen werken. Mijn kinderen willen altijd discutabele cadeaus (een levende leguaan, een echt pistool of een trui die 170 euro kost en sprekend lijkt op een trui die voor 12,50 bij de H&M ligt) maar een cadeau voor mezelf bedenken is nog heikeler. Ik weet niks.

Ik ken wel mensen die hun Sinterklaaswensen het hele jaar opsparen. Die zien in juni een prachtige, natuurgetrouwe pluchen knuffelduif liggen in de etalage van een speelgoedwinkel, of ze vinden in augustus het parfum van hun dromen; die spullen kópen ze dan niet, nee, ze houden zich in, en komen dan eind november met een juweel van een verlanglijst aanzetten.

Ideaal. Maar ik had die duif natuurlijk meteen zélf al gekocht, en dat parfum ook, en zelfs dat nieuwste model draadloze oortjes ‘met actieve ruisonderdrukking’, 100 keer zo duur als een doosje eveneens draadloze Ohropax, maar ze wekten mijn begeerte op, dus ik kocht ze. Drie weken voor Sinterklaas. Stom. Dat was nu eens echt een goed cadeau geweest. 

Mijn oudste zoon wilde ze meteen ook hebben, dus dat was één Sinterklaasprobleem minder. Mijn jongste had ik vorig jaar een T-shirt gegeven met daarop de tekst ‘IK WOU EEN LEGUAAN VOOR SINTERKLAAS MAAR DAT MOCHT NIET VAN MIJN MOEDER’. Inmiddels dweept hij met scooters. Ik haat scooters. Een T-shirt met ‘IK WOU EEN SCOOTER VOOR SINTERKLAAS MAAR DAT MOCHT NIET VAN MIJN MOEDER’ dan maar?

‘Wat wil jíj nou?’, vroeg huisgenoot P. streng van onder zijn leesbril. ‘Een nieuwe ijskast’, zei ik. Geen geschenk om bij weg te zwijmelen, maar wel nodig, want bij de oude komt er telkens een soort ijstumor uit zijn vriezerdeurtje groeien. Die zaag ik dagelijks af met het broodmes, maar dat gaat enorm vervelen. ‘Oké’, zei P. waarna hij tot diep in de nacht met rode ogen gebogen zat over frontpanelen, nismaten, deurscharnieren en energielabels. Gezellig.

Zelf wou P. een koffer. Een kóffer! Nou ja, het gaat om het gebaar, niet? En ik moest opschieten ook, want de tijd drong opeens heel erg. Ik bestelde links en rechts geschenken, en ook mijn huisgenoten zag ik driftig rondklikken op Bol.com, Coolblue en trawanten.

Nu zitten wij allemaal zenuwachtig te wachten op die veel te laat bestelde cadeaus. Dat worden weer een hoop last minute gedichten in het genre ‘De Sint zei tegen zwarte Piet/ O jee, P’s pakje is er niet/ Maar maak nou niet te veel bombarie/ Het komt vanzelf, in januari.’

Ik ga zo maar even naar de dierenwinkel.

Zo’n leguaan is toch eigenlijk best lief. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden