Column Daniela Hooghiemstra

Mijn generatie is platgewalst door ‘boomers’ en millennials

Met de slogan: ‘Ok, boomer’, vallen twintigers en dertigers de 65-plussers aan. Ze zouden geen verstand hebben van technologie, niet begrijpen dat milieumaatregelen nodig zijn en niet uit de voeten kunnen met de multiculturele samenleving. Gewoon met je ouwe diesel door de stad rijden? ‘Ok, boomer.’

Uit de jaren zestig kennen we de leuze ‘Ban de bom’, uit de jaren zeventig ‘Baas in eigen buik’ en uit de jaren tachtig ‘Fuck the system’.

Wilt u dit verhaal liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Daarna werd het een tijdje stil. De actievoerders van weleer hadden het met elkaar op een akkoordje gegooid en tegen hun door schade en schande verworven redelijkheid viel even niets meer in te brengen. Hans Teeuwen probeerde nog: ‘Weg met de monarchie, bom op Soestdijk, koningin in haar kut neuken’, maar dat was parodie.

Maar nu is er dus ‘Ok, boomer.’ Om die verrekte naoorlogse generatie de oren gewassen te krijgen, hebben we moeten wachten op hun kleinkinderen. Het resultaat valt alleen een beetje tegen. Dat lankmoedige, niet-voor-je-vaderland-willen-sterven-achtige. Zou de Sovjet-Unie er ooit gekomen zijn als Karl Marx destijds op de proppen gekomen was met: ‘Ok, kapitaal’?

Het lijkt me een strijdkreet van mensen die nog bij hun ouders wonen. Die over alles zo hun eigen gedachten hebben, maar op conflicten nu ook weer niet zitten te wachten en trouwens ook niet geloven dat er aan het einde van de dag iets op het spel staat. ‘Ok, boomer. Heb je geld voor de tram?’

Van het cohort dat rond de eeuwwisseling werd geboren, is bekend dat ze waarde hechten aan ‘identiteit’. Dat is iets anders dan de ‘eigen persoonlijkheid’ die mijn generatie, opgegroeid in de jaren zeventig en tachtig, goed- dan wel kwaadschiks moest ontwikkelen.

Een persoonlijkheid moet je zelf bij elkaar zien te scharrelen, maar een ‘identiteit’ krijg je aangereikt. Van je generatie, je herkomst, een vrouwelijke, mannelijke dan wel genderneutrale sekse of een hetero-homo- of biseksuele geaardheid. Worden wie je bent, zoals wij moesten, hoeft niet meer. Bij je geboorte ben je alles al. Het is een kwestie van beseffen in welke categorie je thuis hoort, en je daar dan naar gedragen.

De manoeuvreerruimte wordt niet begrensd door Kerk, Staat of sociale klasse, maar door het plaatje van je categorie. Daarbinnen zijn wel varianten mogelijk (lesbisch én sexy, ‘wit’ maar ‘woke’, et cetera) maar dat is vooral een kwestie van styling. Zoals een pot Calvé-pindakaas verschilt van, zeg maar, het huismerk.

‘Zeg maar’, is een sleutelfrase. De millennial zegt het dagelijks wel honderd keer en ondertussen begrijp ik waarom. Met ‘zeg maar’ wordt de gesprekspartner uitgenodigd zich een beeld te vormen. Een allesomvattend, universeel plaatje. ‘Hillary Clinton is, zeg maar, niet Billie Eilish.’ Nou, dan weet je het wel.

Nu ben ik mijzelf op deze manier ook eens langs de meetlat gaan leggen. De uitkomst was nogal onthutsend. Niet alleen ben ik wit (en dus, zeg maar, privileged) ook hoor ik tot een generatie zonder profiel. De marketingafdeling zou mij waarschijnlijk weer terugsturen. De punkers!, schoot het mij te binnen. O nee, zij werden na hun 25ste ook allemaal gewoon weer advocaat, coach, ambtenaar of consultant.

Mijn generatie, het plaatje doemde nu plotseling helder maar in grijstinten voor mij op, heeft geen eigenschappen. Zij is platgewalst. Eerst door de zelfbewuste ‘boomers’ met hun revoluties en hun partnerruil en daarna door de millennials, met hun genderneutrale wc’s en hun stikstofvrije gemberthee.

Mijn generatie zonder gezicht kijkt al vijftig jaar naar anderen. Eerst naar ouders, nu naar kinderen. En zij betaalt hypotheken af. Maar ja, boeien!

Ik vertelde aan mijn dochter (16) dat ik niemand was.

‘Jawel, jij bent wel iemand’, zei ze. ‘Jij bent een Karen.’

‘Een wát?’, vroeg ik. Maar in een wolk van Amerikaanse stemmetjes uit haar iPhone had zij de kamer alweer verlaten.

Ik googelde ‘Karen’.

‘Mother of three’, las ik. ‘Blonde. Owns a Volvo. Annoying as hell. Wears acrylics. Always wants to speak to the manager’.

Er stonden ook nog plaatjes bij, maar die waren eigenlijk niet nodig. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden