COLUMNThomas van Luyn

Mijn auto had dringend een schoonmaakbeurt nodig, maar ik schaamde me kapot voor hoe goor hij was

Beeld Aisha Zeijpveld

Ik heb mijn auto van binnen laten schoonmaken, en nu ruikt-ie naar pijptabak. De wasstraat bood het aan op het bord bij de kassa. Ze gebruikten daar wel de woorden ‘interieur’ en ‘reinigen’ voor, twee woorden die helemaal niemand ooit zegt, maar ik besloot het door de vingers te zien, want ik had de schoonmaakbeurt dringend nodig. Nog een drempel was dat ik me kapot schaamde voor hoe goor mijn auto was, het residu van de vakantie: chips onder de stoelen, plaksnoep tussen de naden, voetafdrukken van mijn vrouw op de voorruit bij de bijrijdersstoel, een dikke bol blauwe schimmelvacht in het asbakje – ik vermoedde een stuk fruit als bron, maar alleen een gek zou erin gaan graven. Het beste zou zijn om een molotovcocktail door het raampje naar binnen te gooien en ’m even flink te laten uitfikken. Het een-na-beste was mijn gêne opzijzetten en ’m aan professionals uitbesteden, zoals wanneer je je broek moet laten zakken voor de dokter.

Ik reed ’m de lopende band op. In tegenstelling tot in de gewone wasstraat moet je dan uitstappen, anders word je zelf ook gereinigd. Op die lopende band, die héél traag ging, stonden nog een stuk of tien auto’s en waren drie ploegjes jongens en meisjes aan het schoonmaken. Die bestonden, zo leek het, voornamelijk uit bruine Hollandse jongens en witte Poolse meisjes, die samen met veel lol en herrie als een wervelstorm door de auto’s heen rausden. Misschien komt het nog goed met de wereld, zo dacht ik. Ik stond langs de zijkant en zag hoe mijn matten werden uitgeklopt, mijn ruiten gelapt, mijn bekleding gepoetst. Het voelde heerlijk, alsof ik zelf geklopt, gelapt en gepoetst werd. Voor de ideeënbus: een stoelmassage of pedicure die precies even lang duurt als de reiniging. Voor de totale wellness experience van auto én bestuurder.

Na een minuutje of tien kwam mijn auto aan het eind en werd het portier voor mij opengehouden – niet geheel toevallig stond mijn auto toen net naast de fooienpot, die flink volgepropt was. Logisch, want mensen zien niets liever dan jonge mensen die zich het schompes werken.

Vlak voordat ik instapte vroeg een der poetsers mij iets wat ik niet verstond. Ik heb de ongelofelijk stomme gewoonte om altijd ‘ja’ te zeggen wanneer ik een vraag niet versta. Vraag me niet waarom, het overvalt me elke keer. Daarmee kun je zó in de gevangenis of het ziekenhuis belanden, maar meestal blijft de schade beperkt tot ongewenste slagroom op de appeltaart. Nu pakte de jongen een plantenspuit en spoot iets in mijn auto. Waar ik ja tegen had gezegd was, zo bleek, een geurtje. Tot mijn stomme verbazing best een lekker geurtje. Beetje vanille, beetje leder, beetje tabak… Mijn vader had, zoals velen van zijn generatie, een pijprookfase gehad, en daar rook het nu naar: pijptabak. Ik vroeg me af hoe ze in hemelsnaam op deze geur waren beland. Zouden andere automobilisten andere geurtjes krijgen? De één krijgt menthol, de ander rozengeur? Het kon natuurlijk dat ze een autoparfumeur in dienst hadden, die mij al die tijd bestudeerd had. Zo van: hm, oude Mercedes, Reeboks, regenjas van de Cos… even door voorkeurzenders van de autoradio lopen: BNR, Slam FM... wat voor zonnebril zit er in het vakje? Aha, een spiegelbril van de Hema. Oké jongens, ik ben eruit: pijptabak!

Oproep

Op 7 november verschijnt het 1.000ste nummer van Volkskrant Magazine. Daarin maken we ruimte voor u! We kunnen uw enthousiasme gebruiken bij een van deze onderwerpen:

- Maak een foto van uw zaterdagochtendmoment met het magazine. Die foto’s willen we graag laten zien.

- Schrijf een column in de stijl van Eva Hoeke. Eva kiest een winnende column, die we publiceren met haar commentaar.

- Spreek u uit: welk moderne verschijnsel moet er wég? Met uw reacties maken wij een aflevering van onze slotrubriek ‘Laat het stoppen’.

Mail voor maandag 19 oktober uw reacties naar 1000@volkskrant.nl en zet in de onderwerpregel: foto, column of stop.

(Meerdere inzendingen in losse mails)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden