COLUMNIbtihal Jadib

Middelbare school? Niks van opgeslagen. Maar De Kleine Zeemeermin ken ik nog woord voor woord

Beeld Aisha Zeijpveld

De avonturen van De Kleine Zeemeermin blijken bij Ibtihal beter te beklijven dan, zeg, haar rechtenstudie. Dat brengt haar op een idee.

Ik heb De Kleine Zeemeermin gekeken. Het niveau holt achteruit in lockdown. Nog even en ik ben klaar voor Tik Tak. Het was overigens geen succes, dat zeemeerminnenverhaal, want beide kinderen lopen sindsdien bevend door het huis, bang dat de boze heks Ursula ergens opduikt. Ze durven niet meer alleen naar de wc, alle lichten moeten aanblijven en de nachten eindigen steeds met een overbevolkt ouderlijk bed: onze twee kleuters diagonaal in het warme midden, mijn man en ik elk aan een rand met een koude rug. Een treffende weergave van het hedendaagse ouderschap: terwijl je ongemakkelijk over de rand bungelt, zit je je verbaasd af te vragen wat je nu weer verkeerd hebt gedaan.

Maar goed, die zeemeermin heeft ook op mij indruk gemaakt, want tijdens de film kwam ik erachter dat ik alle dialogen én liedjes nog uit m’n hoofd weet. Woord voor woord! Toegegeven, ik heb als 7-jarige de bewuste videoband minstens 42 keer afgespeeld, ik was een toegewijde fan, maar dat is alweer dertig jaar geleden. Van alle informatie die ik had kunnen onthouden in mijn leven, mag het script van een oude Disneyfilm bepaald niet waardevol heten. Ik zit mezelf nu dus helemaal op te vreten over alle feitenkennis die ik had kunnen hebben maar die, bij gebrek aan ruimte op mijn harde schijf, beperkt is gebleven tot de perikelen van een roodharig viswijf.

De middelbare school? Niks van opgeslagen. Ja, welke leraren leuk waren en bij wie ik vooral niet te laat moest komen, dat weet ik nog. Maar de lesstof? Vanished into thin air. Mijn rechtenstudie in Leiden? Daarvan herinner ik me nog precies waar mijn vriendinnen en ik gingen picknicken als het mooi weer was, de geur van de bibliotheek in een tentamenweek en twee fijne docenten met wie ik een band had. Verder is het een wazige droom, vol onsamenhangende flarden. Al schiet mij nu trouwens wel de naam te binnen van het eerste vak tijdens het eerste jaar: De encyclopedie van de rechtswetenschap. Lieve hemel, ik zie mezelf nog zitten in de collegezaal. Ik dacht werkelijk dat ik van verveling te pletter zou vallen en onder aan de trap van het auditorium zou eindigen, waar mijn bewusteloze lijf tegen de schoenen zou stoten van de professor. Hij zou het niet hebben bemerkt, want de beste man praatte en praatte en praatte maar door zonder dat hij nou per se iets te maken had met zijn toehoorders. Ja, de paniek tijdens die eerste hoorcolleges omdat ik dacht een verkeerde studiekeuze te hebben gemaakt, die herinner ik me nog wel. Maar wat de encyclopedie van de rechtswetenschap nou inhoudt? Al sla je me dood.

De frustratie over de beschamende inhoud van mijn geheugen bracht me op het volgende idee. Laten we belangrijke informatie voortaan verwerken in de avonturen van zingende sprookjesfiguren. We kopen een paar mensen weg bij Disney en vragen die om ministers en staatssecretarissen te begeleiden bij hun staatsrechtelijke plicht de Tweede Kamer te informeren. Als er dan een lastig dossier voorbijkomt, de toeslagenaffaire bijvoorbeeld, kunnen verantwoordelijke bewindslieden zich niet meer verschuilen achter haperende geheugenlades. In plaats daarvan dreunen ze op Disneyrijm de feiten op die van belang zijn om vast te stellen hoe de overheid opereert. Ik heb de indruk dat het voor bewindslieden soms erg ingewikkeld is om transparant en eerlijk te zijn. Misschien dat kinderliedjes ze een beetje op weg kunnen helpen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden