Sander Donkersin 150 woorden

Met zoveel plotselinge tijd om handen dacht ik aan de bezigheden van mijn tante Jo

Ik heb hem zelf opentrokken, de doos van Pandora met daarin mijn dierbare tante Jo zaliger. Nu, met zoveel plotselinge tijd om handen, gaat hij niet meer dicht. Terwijl buiten het geluid van kindervoeten tegen een bal klinkt, zie ik mijn eigen handen willekeurige dingen schoonmaken en denk aan die van haar – zo grof, zo eeltig, zo ongeschikt voor de fijne motoriek, zo permanent bezig.

‘Zenuwziek’ was ze ooit uit het bombardement op Rotterdam tevoorschijn gekomen. De herinnering daaraan bezwoer ze met werken en het strooien met haar groothartigheid. Bij gebrek aan een eigen gezin reisde ze elk weekend naar haar vrijgevochten Amsterdamse nichtje, mijn moeder, waar ze schrobde en paste op het roodharige jongetje dat ze Goudkopje noemde.

Een trap boent men van boven naar beneden, anders maak je met je knieën de net verrichte arbeid ongedaan. In de tijd dat de traptreden moesten drogen nam tante Jo dan het bushokje voor de deur even mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden