COLUMNLoes Reijmer

Met zijn onweerstaanbaar alledaagse klusvideo’s is Rob Kenney de juiste man op het juiste moment

In een wereld die wordt geregeerd door sterke mannen – of kapotgemaakt, dat oordeel laat ik aan u – koesteren we degenen die het allemaal niet zo zeker weten. Een man van middelbare leeftijd met een kaal hoofd en een Eyewish-montuurtje die dingen zegt als: ‘Ik doe het altijd op deze manier, maar het kan vast ook anders. Prima.’

Het moet een van de verklaringen zijn voor de fascinerende, plotselinge opmars van Dad, How Do I?, het YouTube-kanaal van de Amerikaan Rob Kenney. Begin mei had hij amper tweeduizend abonnees, inmiddels zijn het er ruim anderhalf miljoen.

Kenney maakt huiselijke instructievideo’s. Hoe ontstop je een gootsteen, hoe strijk je een overhemd – dat idee. Uniek zijn ze niet, de gedachte achter het project is dat wel: zelf had de Amerikaan een ongelukkige jeugd, met een moeder die alcoholist was en een vader die zijn kinderen in de steek liet. Hij maakt de video’s voor mensen die ook dit soort praktische lessen van hun ouders hebben gemist. ‘God bless you’, zegt Kenney aan het eind van sommige video’s, zoals het een goed godvrezend man betaamt in de VS.

Het is zo’n internetgebeurtenis waar iedereen virtueel bij wil zijn. Een totaal onbekende man, onweerstaanbaar in zijn alledaagsheid, wordt een wereldhit dankzij online mond-tot-mondreclame van ons, andere onbekende mannen en vrouwen. Dat bedoelden ze met de democratiserende kracht van het internet, geloof ik. Zo’n hit is trouwens vaak maar beperkt houdbaar, want veel van de plotselinge helden leveren zich al snel uit aan het grootkapitaal of blijken er bij nadere inspectie nogal onfrisse ideeën op na te houden.

Maar toch. Totdat deze Kenney een gesponsorde boormachine van Black & Decker omhoog gaat houden of zijn koffie uit een God hates fags-mok blijkt te drinken, is hij de juiste man op het juiste moment.

‘Heilzaam’, klinkt het steeds in de reacties op de video’s. Duizenden fans storten hun hart uit over vaders die dood zijn, vaders die er niet waren, vaders die er wel waren maar er nooit écht waren. Dat leed wordt in deze pandemische tijd gecombineerd met het gevoel zelfredzaam te moeten zijn. In een wereld die grotendeels op slot zit, moet je zelf iets kunnen. En zo worden we ook herinnerd aan wat we allemaal wel, of niet, van onze ouders hebben geleerd.

Een paar weken geleden besloot ik dat ik zelf maar eens een stoel moest gaan verven. Terwijl de lak in dikke druppels van het hout liep en de krant aan de poten bleef hangen, dacht ik aan de dingen die ik nog wél van mijn vader had meegekregen voordat hij doodging op mijn dertiende. Een fietsband plakken. De Top 40 opnemen van de radio zonder reclame en jingles. Een waterbak voor de vogels maken – of nou ja, ik herinner me hoe hij met beton en een mal in de weer was, heel snel zal ik het hem niet nadoen.

Kennisoverdracht staat in onze moderne maatschappij het hoogst aangeschreven, maar het is opvallend dat veel goede herinneringen samenhangen met klussen. Hoe mijn moeder en ik ooit samen mijn veel te hoge studentenkamer hebben behangen bijvoorbeeld, zij boven op de wiebelladder, ik angstig bij de poten. Overigens had ik dat verven ook gewoon van haar kunnen leren. Toen ik haar onlangs na twee maanden isolatie godzijdank weer kon zien, bleek ze twee muren, een stoel en een hele tuinset te hebben geverfd. Haar leven is een les in zelfredzaamheid, de mooiste die ze me heeft geleerd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden