Commentaar Boris Johnson

Met zijn ondermijning van het gezag van het Lagerhuis, speelt Boris Johnson een gevaarlijk spel

Premier Boris Johnson. Beeld AP

Een staatsgreep kun je door Boris Johnson georkestreerde verlenging van het parlementaire reces in het Verenigd Koninkrijk niet noemen. De Britse premier is er niet mee buiten zijn constitutionele boekje gegaan. Zijn verre voorganger John Major heeft in 1997 hetzelfde paardenmiddel ingezet tegen de openbaarmaking van een parlementair onderzoeksrapport over een van corruptie beschuldigde onderminister. Bovendien wordt het Lagerhuis, zoals Johnson zelf beklemtoont, slechts een kleine week buitenspel gezet. Dit door koningin Elizabeth gelegitimeerde reces valt in het niets bij ruim drie jaar vruchteloos gepalaver over Brexit door ‘de moeder aller parlementen’.

Maar de coup van Johnson is wel als kunstgreep aan te merken. Onder het valse voorwendsel dat hij zijn eigen ­kabinet meer tijd wil geven voor de uitwerking van zijn binnenlandse agenda, bekort hij de tijd die het Lagerhuis ter beschikking staat om te oordelen over het allesoverheersende politieke thema: de Brexit.

Vooralsnog is niet helemaal duidelijk wat de premier daarmee wil bereiken: een geforceerde, harde Brexit of nieuwe verkiezingen – die hij verwacht te zullen winnen van de zeer omstreden oppositieleider Jeremy Corbyn. Wat de strategische overwegingen ook zijn, hij is bereid zijn collega’s in het Lagerhuis te schofferen om de uitslag van het Brexit-referendum van 2016 te kunnen honoreren of om het volk in de gelegenheid te stellen zich bij verkiezingen alsnog voor Brexit uit te spreken.

Daarmee ondergraaft hij welbewust het gezag van de volksvertegenwoordiging en miskent hij dat de uitslag van het referendum niet de harde Brexit legitimeert waar hij nu op lijkt af te stevenen. Dit zoveelste hoofdstuk in het Brexit-drama laat zien welke frictieverschijnselen kunnen ontstaan als een parlementaire democratie wordt opgetuigd met een volksraadpleging – zeker als die gaat over een zo complex thema als Brexit.

Aan het feit dat de impasse rondom Brexit in belangrijke mate is toe te schrijven aan de besluiteloosheid van het ­Lagerhuis, zou Boris Johnson geen argumenten voor zijn kunstgreep mogen ontlenen. Daarvoor is de parlementaire democratie te eerbiedwaardig en is Brexit te belangrijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden