Column Eva Hoeke

Met vakantie op een eiland

Eva Hoeke. Beeld Valentina Vos

De wereld gaat rap naar de ratsmodee, daar kunnen we verder kort over zijn, maar voor wie er oog voor heeft waren er in 2018 ook nog heel wat aardige momenten te beleven.

Dat er op 3 januari een enorme storm was in Nederland bijvoorbeeld, en dat we toen wéér niet overstroomd zijn.

Dat in Urk toen wél de nagebouwde Ark van Noach losbrak.

Dat in 2018 duidelijk werd dat we de opwarming van de aarde dus echt serieus moeten nemen, en er toen ook meteen iemand was die de Elfstedentocht ging zwemmen (wat beduidend zwaarder bleek dan schaatsen).

Alles met Trump, voor de liefhebber van het menselijk tekort dan.

Dat de Hema behouden blijft, dat België geen wereldkampioen werd en dat Pasen, de christelijke feestdag bij uitstek om niet-christenen te overtuigen van het wonder, dit jaar op 1 april viel.

Dotan.

Dat de Noord/Zuidlijn eindelijk af kwam, en nu maar hopen dat ze nog een lijn aanleggen maar dan van oost naar west, en dan helemaal doortrekken tot Wormer alstublieft.

Daarover gesproken: dichter bij huis was er ook genoeg om vrolijk van te worden.

Op Facebook zag ik een filmpje voorbijkomen met de drakerige titel Emotional pet reunions (these families are finally home again). Dan wil je wegklikken, maar het alternatief was aan het werk gaan, en dus zag ik even later hoe een ex-marinier werd bedolven onder een uitzinnige labrador, hoe een nukkige puber ineens niet meer nukkig was toen hij zijn weggelopen hond terugvond en hoe het klinkt als een beagle een meltdown heeft omdat hij zijn baasje weer ziet nadat die drie jaar in het ziekenhuis heeft gelegen, nou, dan moet je een hele harde zijn hoor, om daar niet emotioneel van te worden.

In die categorie ook nog de video Deaf people reactions when they hear for the first time. Een dreumes die begint te lachen wanneer hij voor het eerst de stem van zijn moeder hoort. Een ruwe bolster die het te kwaad krijgt als hij alle kleuren na kan zeggen die hem voorgezegd worden. De zeer geëmotioneerde dochter en haar moeder die haar te hulp schiet: ‘I know I look like an elderly munchkin, but do I sound like one?’

Schitterend.

Tot slot, het dichtstbij.

We waren met vakantie, op een eiland, in oktober. Op de mooiste dag van het jaar - maar nog altijd in oktober - gingen we naar zee, waar de Dochter (3) liet zien dat schroom godzijdank niet genetisch is. Bij de aanblik van het water begon ze zich spontaan uit te kleden, gillend, joelend, zodat er voor de Man niets anders op zat dan haar te volgen. Ik bleef achter op het strand en dacht dat de aanblik van die vier blikkerende, blote billen in dat zonovergoten maar ijskoude water het vrolijkste was dat ik in 2018 had gezien, maar dat was buiten dat echtpaar gerekend dat even verderop aan kwam lopen met hun hondje. Dát beeld, van die bibberende Man die met zijn hand voor zijn kruis een onderbroek over zijn natte lijf probeert te trekken en een klein meisje dat daar gierend van de pret bij staat - ik denk dat ik daar over 50 jaar nog vrolijk van word.

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden