VerslaggeverscolumnMargriet Oostveen in Eindhoven

Met Tupperware verdwijnt ook een wereld aan vrouwen

null Beeld

Met het vertrek van Tupperware uit Nederland verdwijnt ook de wereld aan vrouwen die het merk hier groot maakten met hun Tupperwareparty’s voor de plastic bakjesgigant. Zo’n tweeduizend loyale vrouwen zijn opeens werkloos of een bijbaan armer – en ook wat mannen, trouwens (eentje noemt zich verkleed als vrouw ‘Tiny Tupperware’).

Neem deze scène afgelopen dinsdag op een carpoolplaats aan de A2 bij Maarheeze: twee Tupperwareconsulenten, ­zoals ze zichzelf noemen, zijn elkaar snel tegemoet gereden met een auto vol laatste Tupperwareproducten, want je helpt de ander. Ze stappen uit hun auto’s, ­beseffen plotseling het de laatste keer is en vallen elkaar dan huilend in de armen.

Marian Verschuren achter haar tupperware. Beeld
Marian Verschuren achter haar tupperware.

Marian Verschuren (61) is één van hen: ‘Die avond zei ik tegen mij man: hoe is het toch mogelijk dat we zó betrokken zijn geraakt?’ Hij werkt bij de TU, zij was 28 jaar Tupperwareconsulent. Je deelde ‘alles’, sommige consulenten kenden groot persoonlijk verlies ‘en krabbelden dan dankzij hun Tupperwareparty’s weer op’.

Tupperware heeft een Facebookgroep voor alle consulenten en daar verscheen vorige week vrijdag om 11 uur dus opeens het bericht dat er een uur later een mededeling zou komen. Wie kon, zat klaar en toen zei de directeur van Tupperware ­Nederland plompverloren dat het over en uit was. ‘Na zestig jaar!’

Waarop veel Tupperwareconsulenten op hun eigen Facebook-pagina’s per emoji in tranen zijn uitgebarsten. Geen pensioen, niks. Maar daar ging het vaak niet eens om.

Stap Marians moderne huis in Eind­hoven binnen en je struikelt achter de voordeur al over grote dozen vol Tupperware. Voor de fans, die na het doods­bericht van Tupperware als waanzinnigen aan het bestellen sloegen, ‘voor 17 duizend euro in totaal!’.

Maandag was de laatste dag dat bestellen kon. Die avond voegde Marian me toe aan haar Tupperware Whatsapp Party, vermoedelijk de laatste van Nederland – door corona zijn ze al een jaar online. Een verbijsterend feestje. Een uur lang postte Marian de Tupperwarecatalogus, kookfilmpjes en weetjes over Tupperwareproducten zoals de MicroCook Maatkan en het Serveer Wonder. De andere vrouwen, ernstige kenners, appten op mitrailleursnelheid geroutineerde vragen.

‘Wat voor deksel is het?’

‘Heb je ook losse sportdoppen?’

Bestellen, bestellen, bestellen en daarna: emotie. Hartjes en kusjes en traantjes voor Marian, en ‘veel geluk met het vinden van een nieuwe passie’. En ­Optidee, de concurrent waar ze lelijke ­dekens volgens de Tupperwaremethode verkopen, bleek ook nog in de WhatsAppgroep geïnfiltreerd. Die vroeg Marian over te stappen.

‘Dat nooit. Nóóit’, zegt ze als we in haar huiskamer zitten, nog steeds loyaal aan Tupperware (‘al verdienen ze het niet’).

Hè, hè. Vier dagen lang heeft ze dan de laatste bestellingen tot half vier ’s nachts verwerkt.

Marian wilde na de havo naar de pabo, maar die zat vol. Toen is ze bij een metaalbedrijf gaan werken. Ook al zo trouw, bijscholing via avondopleidingen, twaalf jaar lang gebleven, uiteindelijk heeft ze daar nog de hele ict-afdeling opgezet. En toen was ze zwanger. ‘En wat meisjes van nu niet meer weten: destijds moest een vrouw kiezen, je kon alleen ontslag ­nemen of fulltime blijven.’

Kinderopvang was niet zoals nu, dus zij nam ontslag en bleef thuis.

Vier jaar later gaf de achterbuurvrouw een Tupperwareparty. Daar is ze gestrikt. Een consulent krijgt 25 procent van de opbrengst van zo’n avond en zij verdiende uiteindelijk 1.000 tot 2.000 euro per maand. Marian deed het zo goed dat ze met haar man op Tupperwarevakantie naar Thailand mocht. Ze heeft ook consulenten begeleid, dan kreeg je een eigen auto. Maar het fijnst was het toch om ­eigen baas te kunnen zijn. ‘In de schoolvakanties werkte ik niet.’

En was Tupperware nu wel of niet goed voor de emancipatie? ‘Nou!’, roept ­Marian. Dan snel weer Eindhovens ­bescheiden: ‘Ik denk dus van wel.’

Zij was ‘veel stiller’ toen ze begon, ‘pas bij Tupperware heb ik leren praten. En je zag er veel vrouwen voor wie er helemaal geen toekomst was behalve het huishouden. Of ze verdienden te weinig in hun echte werk en spaarden zo op een gezellige manier wat bij.’

Ja, zij waren een echte sisterhood. ­Eentje in pastelkleuren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden