Column Chris Oostdam

Met hond Zappa het los volgen oefenen: het kost me enige moeite om rustig te reageren op de eend in haar bek

Chris Oostdam.

We hebben het bos voor onszelf. Een mooie gelegenheid om met Zappa het los volgen te oefenen.

Het is zondagochtend, nog redelijk vroeg. We gaan zo meteen naar de Kop van Noord-Holland, koffiedrinken bij de moeder van Ronald en lunchen met mijn Amsterdamse nichten. We hebben afgesproken bij de jongste, een jaar ouder dan ik, die in West-Friesland woont. Haar oudere zus en dier man komen ook. Ik verheug me erop. De laatste keer dat ik ze heb gezien, is acht jaar geleden, bij de begrafenis van hun moeder.

Ik loop met Zappa naar het bos. De schoolvakanties zijn voorbij, de camping aan de overkant is zo goed als leeg, het is rustig. We hebben het bos weer voor onszelf. Ik geniet van de koelte, na al die hete weken. Je ziet het bos opfleuren, nu er een paar fikse buien zijn gevallen.

Op de terugweg besluit ik Zappa niet aan te lijnen. Een mooie gelegenheid om het los volgen te oefenen. Ze moet dan netjes naast me blijven lopen. Dat kan ze best, maar ze is nog jong en gauw afgeleid. Zo ook nu. Op enig moment duikt ze de bosjes naast de weg in. Ik reageer te laat. Als Zappa iets buitengewoon interessants heeft gespot, moet je op tijd ingrijpen om de controle te blijven houden. Als je te laat bent, gaat er een knop om en is ze acuut kortstondig doof. Je kunt dan roepen tot je een ons weegt, op je kop gaan staan of de horlepiep dansen met een showorkest, maar jij bestaat dan even niet. Dat geldt niet alleen voor Zappa, maar voor veel honden. Overigens weerhoudt dat veel baasjes er niet van om toch te gaan staan schreeuwen naar hun hond. Zinloos. En fout, want zo leert de hond de baas te negeren. Wij doen dat dus niet.

Zappa duikt de bosjes in, ik fluit haar één keer terug, tevergeefs, en ik weet dat verder roepen of fluiten geen zin heeft. Oké dame, denk ik bij mezelf, bekijk het maar, ik loop gewoon door. Dit in de verwachting dat ze op enig moment wel naar me toe zal komen.

Zappa, een weimaraner, met een dummy in haar bek.

En jawel hoor, ik ben nog niet veel verder of ik zie uit mijn ooghoek dat ze naast me loopt. Keurig, met haar kop bijna tegen mijn knie aan, precies volgens het boekje. Ik blijf haar verder nog even negeren. Dat zal d’r leren. Als ik nog eens uit mijn ooghoek kijk, zie ik dat ze iets wittigs in haar bek heeft. Ik draai me naar haar toe en ze gaat trots voor me zitten, met in haar bek een bijna volwassen eend. De lange hals met oranje snavel links, het wollige lijfje rechts. Zappa heeft een zachte bek, zoals dat wordt genoemd. Ze pakt de prooi tussen haar tanden, maar bijt niet. Het kost me enige moeite om rustig te reageren.

‘Oké Zappa, los!’, zeg ik.

Ze opent haar bek, de eend valt op de grond, zit daar eventjes verdwaasd, schudt met haar kop en waggelt dan kwakend terug naar de rest van de eendenfamilie. Wij lopen verder naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.