ColumnThomas van Luyn

Met hond Cosmo hebben we opnieuw een hulpeloze peuter die onze hele agenda bepaalt

Thomas van Luyn Beeld
Thomas van Luyn
Thomas van Luyn

Sinds we een kind hebben geadopteerd, zullen we steeds moeten besluiten of we ’m meenemen op vakantie of gewoon thuis opsluiten met iemand die ’m laat poepen en voert. Je kunt wel zeggen ‘het is maar een hond’, maar Cosmo dicteert hoe we ons leven herinrichten. Terwijl we verdomme net op het punt waren gekomen dat we tegen onze kinderen konden zeggen dat we normale grotemensendingen gingen doen dus dat ze maar even zichzelf moesten redden. Hier is pizzageld, daar is je Nintendo: doei.

Met Cosmo hebben we opnieuw een hulpeloze peuter die onze hele agenda bepaalt. Zoals toen we dachten van goh, zullen we met z’n allen een hotelletje doen, de keuze door zijn bestaan enorm beperkt bleek. Het mocht niet te ver zijn, want een achterbank met twee kinderen en een hond kan rumoerig worden op lange ritten, en het moest een onderkomen zijn waar Cosmo op de kamer mocht slapen. Plus dat een stedentrip nergens op zou slaan met zo’n beest, het zou sowieso van wandelenstein worden.

Het werd hotel Van der Valk Apeldoorn, oftewel ‘De Cantharel’. Van der Valk, dat was vroeger een keten berucht om zijn schimmige personeelsbeleid en herbruikbare kersjes op de appelmoes. Nu zijn de tijden veranderd en is vrijwel alle horeca krankzinnig veel verbeterd de afgelopen decennia, maar het was met enig angst en beven dat ik instemde met deze bestemming – en dat deed ik enkel omdat ik vanwege voornoemde hond geen alternatief kon verzinnen. En hier moet ik even een trigger warning geven: mensen die slecht tegen loftuitingen kunnen, moeten hier maar stoppen met lezen. Zelf heb ik er ook grote moeite mee dat ik niets dan goeds heb te melden over De Cantharel. Bovendien is het toch te gek voor woorden dat ik aardige dingen zeg zonder dat ik er geld voor krijg, of ten minste gratis overnachtingen. Maar eerlijk is eerlijk: het was fenomenaal. Kan ook te maken hebben met onze gedateerde lage verwachtingen, maar mijn vrouw en ik pruttelden als een bejaard stelletje dingen als ‘wat een smaakvol behang’ en ‘wat een fijne handdoeken’. Onze kamer was op de begane grond, en we konden zo met Cosmo de tuin in om te hollen en te kakken (Cosmo dan) en met andere honden te spelen. Paardenmensen (ik ken ze niet) konden er zelfs hun paard onderbrengen. Ik stel me even voor hoe lastig het is om op vakantie te gaan met je paard (en hoe groot de mand op je kamer dan moet zijn), en heb een hernieuwd respect voor ze.

Maar het unique sellingpoint van De Cantharel was de enorme hoop bomen en bergen zand waar het tussen lag. Allemaal hopeloos onvruchtbare grond waar niemand ooit iets mee kon, zodat ze er maar een natuurpark van gemaakt hebben dat nu de Hoge Veluwe heet. Cosmo is een lieve schat, die zijn best doet ons de indruk te geven dat hij gelukkig is bij ons. Maar losgelaten op het Natte-Neuzenpad (don’t ask) schoot hij als een komeet de heide over, zigzagde tussen bomen door, groef metersdiepe gaten waarin hij helemaal verdween en gooide zich met overgave plassen en modderpoelen in. Nog nooit heb ik een wezen, mens of dier, zo gelukkig zien wezen zonder drugs. Onze vakanties zullen minder ambitieus worden, maar we hebben er wel een nieuwe attractie bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden