Column

Met een zwieper dacht ik terug aan mijn korte carrière in de telefoonseksbranche

Misschien was het de lichtval in de vroege ochtend, of het feit dat ik nu eens van de andere kant kwam aanfietsen. In elk geval: mijn oog viel op een zolderraam in de Sarphatistraat, en met een zwieper werd ik terug gekatapulteerd naar vergeten tijden. Preciezer: naar mijn korte carrière in de telefoonseksbranche.

Sander Donkers Beeld Berto Martinez

Daarboven draaide ik ergens in de jaren tachtig een zomer lang nachtdiensten als operator bij de 'de heetste lijn tussen Moskou en Washington'. In een kamer met niks dan een bureau, een handvol ouderwetse telefoons met snoeren en een lange rij telefoonboeken. Ik had gesmeekt om het baantje, want het betaalde goed en ik wilde op Interrail. Omdat ze eigenlijk liever frisse meisjesstemmen hadden, kreeg ik de wee wee hours toegewezen.

Het was de pionierstijd van de telefoonseks. Spoedig zou de bizz overstappen op gemakzuchtige, vooraf opgenomen bandjes met lukrake geile praatjes, maar wij van de Sex Hotline leverden nog intermenselijk maatwerk. En tussen twaalf en bam runde deze jongen de tent. Een stukje administratie (ik moest de adresgegevens van de bellers controleren, zodat we ze een 'discrete' rekening konden sturen), een stukje casemanagement (ik moest zorgen dat ze op het juiste tijdstip op het juiste nummer gebeld werden) en een stukje klantvriendelijkheid dat bestond uit het inventariseren van de speciale wensen, die ik netjes doorgaf aan de thuis werkende dames.

Na drie uur 's nachts was dat meestal Trudy, een lieve, alleenstaande vrouw die leed aan het leven in het algemeen en slapeloosheid in het bijzonder. Ze was gewild, dus ik neem aan dat ze tegenover de klanten wat levendiger klonk, maar bij mij deed ze geen moeite de totale verslagenheid in haar stem te maskeren. Trudy had met vele bijltjes gehakt, en vele bijltjes met haar. Nu lag ze elke nacht maar een beetje naar het plafond te staren. Dus ach, als je dan wat kon bijverdienen... Een beetje aanspraak was sowieso niet weg, ook al was het van behoeftige kerels.

Trudy keek nergens meer van op. 'Is goed, lieverd', zei ze steevast wanneer ik haar meedeelde dat ze geacht werd een Frans kamermeisje te zijn, een zorgzame nachtzuster of een onverbiddelijke politieagent. In gedachten zag ik haar dan liggen, in een duster op een gebloemde beddensprei.

Het onderscheid tussen hitsige praatjes en kletspraatjes was bij Trudy gaandeweg een beetje vervaagd. Voor de sm-verzoekjes had ze een postbode-elastiek om een telefoonboek gebonden, voor de plasseks stonden er naast haar bed een gieter en een zinken teiltje klaar, en laatst had ze bij de slager een varkenshaasje gehaald, maar dat was heel droog geweest en ze ging er wat van zeggen, want 4,95, kom op, dat was toch niet normaal?

Ik wilde er net schande van spreken toen ze me onderbrak. 'Zeg, lieverd', klonk het lijzig. 'Weet jij wat voor geluid een kangoeroe maakt?' Ik verslikte me in mijn koffie. 'Nee hè. Ik stond ook met mijn bek vol tanden toen die vent daar om vroeg. Ik heb maar van 'oeh oeh' gedaan, en 'kom maar in mijn buideltje'. En toen...' Vanuit haar binnenste stak er plotseling een verrassend aanstekelijk gegiechel op. '...toen was het allemaal zo gepiept.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden