ColumnLisa Bouyeure

Met een beetje geluk is het digibeetschap straks weer een keuze

Afgelopen winter overleed mijn laatste naaste die nooit van zijn leven had gecomputerd, laat staan geïnternet. Om treintijden op te zoeken gebruikte hij het spoorboekje, voor de weersverwachtingen was er Teletekst en afspraken begonnen op gezette tijden in Bodega de Posthoorn of voor de Bruna op het station. Het had me altijd een heerlijk vredig bestaan geleken, iets wat mijn generatiegenoten met weinig succes proberen na te bootsen met behulp van YouTube-yoga, Instagram-selfcare en meditatie-apps, maar vredig wordt al snel eenzaam als internet de enige veilige ontmoetingsplek is en je de sleutel nergens kunt vinden.

Bij de ingang van het verzorgingstehuis waar ik mijn oude vriend voor het laatst zag, hangt nu een spandoek, gemaakt door supporters van ADO Den Haag: ‘hâh je rustig ahwe — you’ll never walk alone’. Vanwege het besmettingsgevaar mogen de 120 duizend Nederlanders die in een verpleeghuis wonen voorlopig geen bezoek ontvangen, en ook ziekenhuizen hebben de regelingen aangescherpt. Het UMC Groningen riep zelfs op om geen kaarten meer te sturen naar kwetsbare patiënten, omdat het virus volgens experts tot 24 uur kan overleven op papier.

Uit cijfers die het CBS in januari publiceerde, blijkt dat er een heleboel ouderen zijn die hun leven volstrekt analoog leiden. Van de 75-plussers wisselde vorig jaar 34,4 procent berichtjes uit via bijvoorbeeld WhatsApp en waagde 18,3 procent zich aan videobellen. Een ruime meerderheid deed dat dus niet, en is nu voor oogcontact afhankelijk van initiatiefnemers die tablets en smartphones inzamelen en stoomcursussen online behendigheid opzetten.

Zo was televisiepersoonlijkheid Britt Dekker al multitaskend op een goed idee gekomen: interactief eten met ouderen. Ze had een bejaarde vrouw helemaal zien opleven toen ze tijdens het skypen een bord friet met mayonaise wegwerkte, want zo was het net alsof de twee samen aan tafel zaten. Dekker riep daarom op om iPads te doneren aan eenzame opa’s en oma’s.

Maar er zijn veel meer initiatieven om het sociale isolement iets draaglijker te maken, niet alleen voor ouderen. Op de website van Het Rode Kruis kun je kwetsbare thuiszitters laten koppelen aan vrijwilligers uit de buurt en op handicap.nl schrijf je een kaartje aan mensen met een fysieke of verstandelijke beperking. Via Twitter werden de benodigdheden voor een gamekamer op een gesloten psychiatrische afdeling bij elkaar gesprokkeld en het Leger des Heils vraagt op sociale media aandacht voor de veertigduizend daklozen die nog geen plek hebben om in quarantaine te gaan.

Britt Dekker.

Ook is het de laatste tijd erg druk op de Cliniclownsapp, waar zieke kinderen kunnen chatten en videobellen met Toetie, Zussie, Mimi, Toffie, Fief, Pep, Nop, Pom, Peer, Bums, Blos, Bonkie, Makkie, Tikkie en Kwibus, om maar een greep uit het beschikbare clownassortiment te nemen. En omdat veel eten nu in overvolle voorraadkasten verdwijnt, organiseerden bekende Nederlanders een online benefietdiner om geld op te halen voor de voedselbank.

Op Twitter druppelen ondertussen de eerste foto’s binnen van videobellers op leeftijd die via de tablet voorlezen, schaken, een potje Yahtzee spelen of instructies geven aan koekjesbakkende kleinkinderen. Het heeft wel iets gezelligs en het is ook even niet anders, maar met een beetje geluk is het digibeetschap straks weer een keuze. Om eventuele eenzaamheid het hoofd te bieden, kun je dan altijd nog tegenover elkaar gaan zitten met een bord friet, zoals de mensen dat vroeger deden. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden