Opinie Max Pam

Met die rakettenregen boven het Eurovisie Songfestival is het maar hopen dat het dak niet naar beneden komt

Wie had voorspeld dat het Eurovisie Song­festival – het grensoverschrijdende evenement van goede smaak, talent en Cornald Maas – ooit nog eens zou worden gehouden onder een rakettenregen, zou voor mesjokke zijn verklaard. Toch is dat de werkelijkheid. Hoewel het muziekfestijn nog moet beginnen, zijn aan weerszijden tientallen ­doden gevallen door een serie ding-a-dong-bombardementen, zoals de Nederlandse groep Teach In al in 1975 heeft voorspeld in hun winnend lied:

‘Ding-a-dong every hour, met een bazooka op je schouder.’

En dan heb ik het nog niet over Boom bang-a-bang, boom bang-a-bang, loud in my ear, het rake lied dat zangeres Lulu in 1969 de overwinning bracht. In veel gevallen zijn de zangers en de zangeressen aan het Eurovisie Songfestival de profeten van hun tijd en onvermijdelijk kom je dan bij de vraag: hebben de politici aan weerszijden dan werkelijk niets geleerd? Is het de leiders dan volkomen ontgaan welke boodschap de deelnemers van het Songfestival elk jaar maar weer, telkens en telkens opnieuw, hebben uitgedragen? Mag ik bijvoorbeeld wijzen op Ein bisschen Frieden, waarmee Duitsland ­namens Nicole in 1982 won. De tekst spreekt boekdelen en dient door allen ter harte te worden genomen.

Ein bisschen Frieden, ein bisschen Sonne/ Für diese Erde, auf der wir wohnen/ Ein bisschen Frieden, ein bisschen Freude/ Ein bisschen Wärme, das wünsch’ ich mir/ Ein bisschen Frieden, ein bisschen Träumen.’

Voor dovemansoren gezongen. Zonder enige vliegschaamte vuurde Hamas 690 raketten af, die half Israël overvlogen en die moesten neerkomen in de buurt van Tel Aviv, waar het Songfestival wordt gehouden. Kan het nog gekker? Logisch dat de hele muziekindustrie zich begint af te vragen wanneer deze haviken van de Palestijnse zaak nu eindelijk eens hun ­Waterloo vinden? Het is trouwens een vraag die Abba al in 1974 heeft gesteld met hun nummer-één-lied:

Waterloo I was defeated, you won the war/ Waterloo promise to love you forever more/ Waterloo could’t escape if I wanted to/ Waterloo knowing my fate is to be with you/ Oh, oh Waterloo finally facing my Waterloo.

Uiteraard liet de Israëlische premier Netanyahu de rakettenregen niet onbeantwoord en knalde hij keihard terug met bombardementen op 350 doelen in Gaza. Hij zou ze daar eens een poepie laten ruiken, een houding die de Duitse Lena in het winnende nummer ­Satellite al zingend heeft beschreven in 2010:

‘I went everywhere for you / I even did my hair for you / I bought new ­underwear, they’re blue / And I wore ’em just the other day’.

Ik bedoel, dat is pas echt poëzie, dat je met het aantrekken van een schone onderbroek een Europese zangwedstrijd kunt winnen. In elk geval wil Netanyahu de vijande­lijke partij echt laten voelen wat er gebeurt wanneer de Palestijnen het zouden aandurven het Songfestival te verstoren. In 2011 zong Ell & Nikki, een duo uit Azerbeidzjan, het bang makende nummer Running Scared, waarmee zij de meeste punten behaalden: ‘I’m running, I’m scared tonight, I’m running, I’m scared of breathing.’ Te bang om adem te halen en rennen, ver voorbij Roy Orbison.

Nu moet gezegd – en dat is ook beslist prijzenswaardig – dat de Nederlandse inzendingen vanaf het begin altijd bijzonder actueel zijn geweest, wat betreft de toestand in de wereld. Het is niet voor niets dat ons land drie maal in de geschiedenis van het Songfestival verstek moest laten gaan, omdat de zangcompetitie viel op 4 mei, de dag van de dodenherdenking. Maar Corry Brokken met Voorgoed voorbij, Greetje Kauffeld met Wat een dag, Willeke Alberti met Waar is de zon, Mouth & MacNeal met I see a star (en dat in Israël!), Mrs. Einstein met Niemand heeft nog tijd en Glennis Grace met My impossible dream hebben de politici van deze wereld er allemaal op gewezen dat alternatieven voor handen zijn en dat je bij een conflict niet altijd een bom op iemands hoofd hoeft te gooien.

Ruth Jacott die in 1993 voor ons land zesde werd, zong het in haar lied Vrede bijzonder treffend: ‘We bouwen huizen om orkanen te weerstaan/ En maken schepen om in elke storm te varen/ Er wordt gesleuteld aan een lamp die nooit kapot zal gaan/ Het wil alleen nog niet zo lukken om de vrede te bewaren.’

En dan is het binnenkort aan onze eigen Duncan Laurence om deze fakkel verder te dragen! Zijn nummer Arcade schijnt bij alle bookmakers bovenaan te staan en gezien de tekst heb ook ik er alle vertrouwen in: ‘Oh, oh oh oh / Oh oh oh oh oh / All I know, all I know / Loving you is a losing game.’

En nu maar hopen dat het dak in Tel Aviv niet naar beneden komt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden