Gastcolumn

Met de terror-Rus weg uit Nederland

Gastcolumnist Hans Loos gaat in Schotland wonen. Dag vogels, dag bloemen, dag varkenskoppenstrooiers.

null Beeld ap
Beeld ap

Ik kijk over de schouder van de directrice van het kinderdagverblijf en zie achterin de tuin mijn zoontje van drie het Hans-en-Grietje-huis binnenlopen. 'Mijn!' schreeuwt hij tegen het meisje op een peuter-fauteuil. Ze doet alsof ze televisie kijkt. Hij probeert haar uit het huisje te duwen. 'Mijn! Mijn! Mijn!'

De directrice heeft nog eens goed in haar computer gekeken. We hebben net een rondleiding gehad en staan eigenlijk op het punt te vertrekken naar een volgende locatie. En nu vertelt ze dat er een plek is vrijgekomen. Een wonder. Dit is de meest gewilde kinderopvang in Edinburgh met wachtlijsten tot ver in het volgende jaar. De kids hebben er vrije uitloop naar een pracht van een tuin. Er is een hond en er zijn kippen. Cavia's en konijnen. De kinderen krijgen Spaanse les (!), yoga, schilderen, muziek, dans, vuurtje stoken, peuter boot camp en wekelijks zwemmen ze in een Victoriaans zwembad verderop in de buurt. Vier maal daags een gezonde hap, met een supper om 16:00.

Game changer

De directrice heeft de leesbril op de punt van haar neus en laat het weekrooster zien met de beschikbare dagen.

Voor mij is de tuin de game changer. Hij is groot, hij is groen en er is van alles te doen. Weer of geen weer, de kinderen kunnen altijd naar buiten door een tochtdeur van rubberen lamellen. Echt iets voor mijn jongen, die inmiddels met beide vuisten op het rossige bolletje van het meisje staat te drummen. 'Ehm, one moment please,' zeg ik. Met een hink-stap-sprong vlieg ik door de tuin en wurm me in het kabouterhuis. 'Hierrrrr!' sis ik tegen de driftkikker. Het meisje zit nog steeds op haar fauteuil, stomverbaasd, geen tranen. 'Sááámen spelen!' Zeg ik op geforceerd vaderlijke toon, meer voor de directrice dan voor mijn zoon, want die zet een keel op.

'Terror-Rus' noemden de juffen in de Amsterdamse kinderopvang hem liefkozend. Zijn moeder is Russisch, vandaar. De Schotse directrice valt al even hard voor onze kleine wife-beater. Hij krijgt een aai over zijn bol en even later lopen we met het contract de straat op. Geregeld!

We verhuizen met z'n drieën naar Edinburgh. We hadden er in januari een week voor uitgetrokken om kwartier te maken, maar in drie dagen waren we klaar. De rest van de week reden we in de dubbeldekker rondjes door de verregende stad. Poppetjes tekenen op de beslagen ramen. De panda's bekijken in de dierentuin. Nu is het bijna zo ver. Vrouw en kind zijn vorige week naar het Verenigd Koninkrijk vertrokken om proef te draaien. Morgen vertrek ik met een vrachtwagen vol spullen.

Migrant in eigen land

Onze move van Rusland naar Nederland twaalf jaar geleden ging een stuk moeizamer. Mevrouw Verdonk zat op vreemdelingenzaken. Bij de IND zeiden ze dat als ik mijn vrouw wilde zien, ik maar weer in Rusland moest gaan wonen. Ze mocht het land niet in. Althans, niet als mijn echtgenote. Ik kon om allerlei formalistische redenen niet garant voor haar staan. Het enkele feit dat we getrouwd waren, was niet genoeg. Dus kwam ze als student naar Nederland. Toen ik mijn zaakjes op orde had werd gezinshereniging de reden voor haar verblijf. De studie maakte ze af. Vlag en wimpel. Ze leerde Nederlands, kreeg de Nederlandse nationaliteit, rolde van de ene mooie baan in de andere en zonder dat ik erbij stil stond werd zij een succesvolle polder-Russin. En ik had mezelf een migrant in eigen land gevoeld.

Het huis hebben we verkocht. De auto ook. Alleen de fiets nog. En dan ga ik een frisse neus halen in de Schotse hooglanden. Dat oliedomme Oekraïne-referendum ga ik missen. Dit is dan ook de laatste keer dat ik er iets over zeg. Ga stemmen mensen. Of niet. Maar laat je niet gek maken. Ook een dikke doei aan de types die met varkenskoppen strooien. En aan hun gezapige dorpsvaders: de mazzel. Ik ga naar de overkant, naar dat andere eiland in Europa. Aye! Minstens zo gezellig.

Mijn verhuisbedrijf maakt zo'n veertig ritjes per week naar Groot-Brittannië. Veertig! Veruit de meesten gaan naar de Londense City. Schotland ligt buiten de route. Ik ben benieuwd of het waar is van de voorspelde exodus van buitenlandse bedrijven in het geval van een Brexit.

Toch jammer dat ik daar niet mag stemmen. In mei zijn de Schotse parlementsverkiezingen, met de nationalisten ver voorop in de peilingen, en in juni het Britse EU-referendum. We gaan het zien. Burn your bridges! Het zal er niet minder van gaan regenen.

Ik krijg een app'je met een update uit het kinderdagverblijf. De eerste bonen met saucijzen zijn achter de kiezen. De juf heeft een Nederlands woordenboek gekocht. 'Sááámen spelen', schijnt ze accentloos tegen hem te zeggen. Schotland, ik heb er zin in. Maar niet zonder mijn vrouw en de kleine terror-Rus.

Hans Loos is publicist en Rusland-specialist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden