Sander Donkersin 150 woorden

Met de sterke hand van Tante Jo onder mijn buik vond ik water niet eng meer

Als het allemaal anders was gelopen, had mijn dierbare Tante Jo zaliger een tweede Ada Kok kunnen zijn. Water duwde ze weg alsof het lucht was. Zelf vreesde ik niemand méér dan de badmeester die eiste dat je de tweede zwemles al in het diepe sprong. Een plankje moest me drijvend houden, toen dat niet lukte pakte hij De Haak. Ik was niet de enige die brulde, maar dat zou volgens hem vanzelf wel verstommen.

Groot was zijn verbazing toen Tante Jo in zwempak en badmuts over een hekje stapte, zijn autoriteit negeerde, en alle bibberlipjes meenam naar het pierenbadje. Daar, met haar sterke hand onder je buik, was het niet eng om je beentjes naar achter te gooien. Haalde ze die weg, dan dreef je.

Bij de diploma-uitreiking kreeg ze een hand van de badmeester en een bloemetje van al die dankbare ouders. Dat had van Tante Jo niet gehoeven. Een bos bloemen vond ze weggegooid geld.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden