Column

Mensen zijn gestoord, in ieder geval wat beleefdheid betreft

'Gaan we nog iets drinken?' We staan voor het café. Het is vroeg, we hebben allemaal nog dorst, maar er is een probleem: het gezelschap is te groot. Of eigenlijk is het vooral die ene gast, Sybren of zo, die al de hele avond op iedereens zenuwen werkt. Bij wie hoort-ie eigenlijk? Hij zegt niks, haalt nooit een rondje, straalt uit dat-ie zich stierlijk verveelt en blijft er toch de hele tijd zo'n beetje bijhangen. We kunnen hem negeren, maar zelfs dat vreet energie. En waar we ook naartoe gaan, Sybren zal ons volgen.

'Het is niet te geloven, maar vijf volwassen mensen spreken stiekem af om te doen alsof iedereen naar huis gaat, met als doel om die Sybren af te schudden en ergens anders iets te gaan drinken.'Beeld anp

Toch maar gaan slapen dan?

Opeens, terwijl Sybren zijn fiets pakt, wordt er haastig gesmoesd en geknikt. Het is niet te geloven, maar vijf volwassen mensen spreken stiekem af om te doen alsof iedereen naar huis gaat, met als doel om die Sybren af te schudden en ergens anders iets te gaan drinken. We gapen theatraal, er klinken wat geluiden over vroeg opstaan en vijftien huichelachtige handdrukken later fietst iedereen keihard een willekeurige kant op.

Waarom in godsnaam? We hebben allemaal het rottige gevoel dat we Sybren besodemieteren, maar blijkbaar vinden we dat altijd nog prettiger dan hem de waarheid te zeggen. Mensen zijn gestoord, in elk geval wat beleefdheid betreft. Iemand kan een vreselijke hork zijn - schaamteloos voordringen, boeren laten, schreeuwen, stinken -, je hoeft hem maar te vragen wat hij van je monsterlijke nieuwe schoenen vindt en zelfs de grootste eikel begint te jokken en te blozen.

Je zou zeggen: we stoppen met die onzin. Gewoon eerlijk zijn; mensen kunnen wel tegen een stootje. Maar zo werkt het dus niet. Want behalve krankzinnig beleefd, zijn de meeste mensen ook nog krankzinnig gevoelig. Je hoeft maar één keer te zeggen dat iemand te hard praat of dat je zijn vriendin een beetje dom vindt en hij blijkt het zich jaren later nog letterlijk te herinneren. Er bestaan wel mensen die daar schijt aan hebben en zulke dingen er voortdurend uitflappen, maar dat zijn de types die steeds maar trots moeten herhalen dat 'mensen van mij weten dat ik gewoon alles zeg' - alsof dat het minder gênant maakt.

Een half uur later in het geheime café is de sfeer een tikje opgelaten, maar als iedereen eenmaal verteld heeft hoe achterlijk ver hij veiligheidshalve is omgereden - drie fietswissels, stukje metrotunnel, twee grachten overgezwommen in verband met speurhonden - wordt het toch weer gezellig. Totdat een van mijn vrienden plots een harde gil geeft. Hij zag Sybren voorbij fietsen, vrij langzaam, en nadrukkelijk naar binnen kijken.

Er is even paniek, maar al snel slaat het om in woede: wat een vuile naaier die Sybren, hij is ons stiekem gevolgd! We zeiden toch duidelijk dat we naar huis gingen? Doen we zo ons best voor hem, zorgt hij nóg dat we hem kwetsen. We besluiten unaniem dat het klaar is: we doen nóóit meer aardig tegen Sybren, wiens naam uiteraard gefingeerd is want anders is het lullig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden