Opinie

Mensen kijken soms drie keer om - nou en?

Zoenende homo's Als je paars haar had, zouden mensen ook drie keer omkijken. Stom? Het lijkt me vooral heel menselijk.

Beeld HH

Ik wist niet wat ik las, in het Volkskrant-artikel over het SCP-rapport over de publieke opvattingen omtrent homoseksualiteit. Arthur Japin zegt dat fysieke intimiteit in de publieke ruimte voor homo's NOOIT, in kapitalen, als vanzelfsprekend voelt (O&D, 12 mei). Natuurlijk, voor ieder verdriet moet ruimte bestaan, maar een positief weerwoord mag ook gehoord worden. Mijn ervaringen zijn heel anders. Over het algemeen ben ik me van mijn homoseksualiteit evenzeer bewust als van het politieke klimaat op de Seychellen: niet of nauwelijks.

Ik ben lesbisch. Het voelt raar om die woorden zo op te schrijven omdat ik me eigenlijk niet als zodanig identificeer. Ik denk er simpelweg niet zo veel over na. Ik vind vrouwen leuk en ik heb talloze keren op straat hand in hand gelopen, kusjes gegeven en ook flink staan zoenen (toegegeven, dat was vooral 's nachts). Mijn homoseksualiteit is slechts een klein onderdeel van mijn identiteit, en de laatste van mijn zorgen.

Tanja Ineke zegt: 'Als ik hand in hand loop, dan kijken mensen soms drie keer om.' Dat klopt ongetwijfeld, maar mensen zouden waarschijnlijk ook drie keer hebben omgekeken als je paars haar had, een arm miste of in driedelig pak over diezelfde polderweg had gewandeld. Is dat stom en vervelend? Misschien, maar het lijkt me vooral heel menselijk. Je kijkt nu eenmaal naar zaken die anders en opvallend zijn. Een derde van de respondenten van het SCP-onderzoek vindt het lastig om twee mannen te zien zoenen. Dat snap ik, het is ook wel een beetje gek. Ik vind het nog steeds intrigerend om mijn goede vriend met een andere jongen te zien zoenen. Een snor samen met een baard - ik kan niet anders dan ernaar staren.

Dat staren wil echter niets zeggen over de gedachten die mensen eraan koppelen. Ik denk dat ik veel blikken niet eens zie omdat ik er doorgaans niet over nadenk dat ze er zouden kunnen zijn, maar als ze me wel opvallen, ga ik er tot het tegendeel bewezen is maar vanuit dat mensen het opvallend, interessant of zelfs leuk vinden. En misschien vinden ze het ook wel vies. Dat mag ook best. Dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit. Ik vind andere mensen of hun gedrag ook wel eens vies.

Anouk Kootstra.

Natuurlijk heb ik ook wel eens de hand van een meisje losgelaten op het moment dat we langs een groepje jongens liepen. Dat is vooral uit gemakzucht, om eventuele opmerkingen te voorkomen. Maar een dergelijke daad, het loslaten van een hand, zou ik nooit in het spectrum van 'onveiligheid' of 'een gebrek aan maatschappelijke acceptatie' plaatsen. Ik denk eerder: wat ben ik toch een slappeling en waardeloze homo, de volgende keer houd ik die hand wel vast. En dat doe ik dan, of niet. Soms volgt er dan een opmerking, soms niet.


Soms is het een grappige opmerking en dan lach ik, en dan lacht de maker terug. Soms is het flauw en dan haal ik mijn schouders op. Zelden is het erg vervelend en dan denk ik 'waar haal je het lef vandaan, je bent een naar mens'. En daarmee is de kous dan wel af.


Je kunt acceptatie niet forceren of afdwingen. Het moet zich vanzelf ontwikkelen, en ik denk dat dit sneller gaat wanneer 'we' ons als homogemeenschap wat flexibeler en geduldiger opstellen naar mensen die er nog een beetje aan moeten wennen.

Geweld tegen homo's is afschuwelijk, onacceptabel en op geen enkele manier goed te praten. Nooit. Maar geef de 'kijkers' wat ruimte. Als je laat zien en uitdraagt dat homoseksualiteit voor jou de normaalste zaak van de wereld is, maar dat je wel begrijpt dat het voor anderen wat onwennig en vreemd is, dan moet je het slecht treffen wil je nog op harde weerstand stuiten. Daar geloof ik heilig in.

Laatst kwam er in de bus een jongen naast me zitten met littekens van brandwonden over zijn hele gezicht. Heel de reis was ik zenuwachtig en zelfbewust: ik wilde niet naar hem kijken om te voorkomen dat hij het gevoel zou hebben dat ik naar hem zat te staren, maar tegelijkertijd wilde ik hem ook niet het gevoel geven dat ik niet dúrfde te kijken. Laten we zulke gespannenheid met betrekking tot homoseksualiteit vooral proberen te voorkomen. Als je wilt mag je kijken - ook drie keer - als ik in het openbaar een vrouw een kus geef. Je mag ervan denken en vinden wat je wilt.

Mocht je besluiten om er iets over te zeggen, liever niet, maar als je het toch doet hoop ik dat het beter is dan 'mag ik ook meedoen', want die kennen we inmiddels wel en het antwoord blijft nee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden