Column Alfred Birney

Meneer B. wil zich best eens aan kreeft wagen, maar alleen met een erudiete dame in zomerjurk tegenover zich

Mijn naam is Meneer B. en ik eet geen kreeft. Dat besefte ik pas toen ik laatst een kolonie kreeften gadesloeg. Het was in een Chinese supermarkt, de bak stond op borsthoogte en de dieren kropen over elkaar heen in helder en zuurstofrijk gehouden water. Hun aantal verbaasde me, het moesten er wel vijftig zijn. Kreeften zijn lichtschuw, ze horen in donkere bakken bewaard te worden. 

Toch heeft de goudvis in een kom het nog zwaarder. Zijn leven is een lange marteling, zijn dood kan gepaard gaan met de gatenziekte. Kreeften lijden korter. De Partij voor de Dieren wil een totaalverbod op de verkoop van kreeften in Europa. Het levend koken van dieren is wreed en moet stoppen, aldus de PvdD. 

In Europa kan een verbod haalbaar worden, maar China heeft een muur die je hooguit met graffiti te lijf gaat. Een paar jaar geleden kocht een Canadese groep boeddhistische monniken 270 kilo kreeften om ze te bevrijden in zee. Aan het loslaten van de kreeften ging een gebed vooraf. Maar ja, er zijn ook religieuzen die bidden voordat ze zich aan kreeft tegoed doen.

Onlangs brak een columnist zich het hoofd over de vraag of kreeften al dan niet pijn voelen. Hij vond de vergelijking met de mens wat ver gaan toen hij wetenschappers aanhaalde die de pijn van de kreeft proberen te meten. Omdat de kreeft bij amputatie van een poot een met morfine vergelijkbare stof aanmaakt, zou daar het bewijs liggen van pijnervaring. 

De columnist piekert wat en maakt dan zelf een vergelijking met de mens met bespiegelingen over hersenen en het centrale zenuwstelsel. Die komt er dus niet uit, maar dat wilde hij kennelijk ook niet. Interessant is het dat hij het juist vlak voor zijn vakantie over de kreeft heeft. Is een kreeft lekkerder in de zomer dan in de winter?

Het lijkt me eerlijk gezegd wel lekker om me eens aan kreeft te wagen. Maar dan moet er wel een erudiete dame in een zomerjurk tegenover me zitten, ze jongleert met een muiltje op haar tenen onder een wiebelende tafel en praat over Edvard Munch, de zee klotst loom tegen de kaderand, lichtjes dansen in de verte, de kreeft smaakt geweldig. Maar dan begint ze over het stuk Being boiled hurts van Bregje Hofstede, geïnspireerd door Charlotte Mutsaers, op literatuurmuseum.nl. 

Ze citeert: ‘De kreeft is prachtig. Azuurblauw bij de gewrichten, en op haar buik draagt ze teder de strengen heldergroene eieren. Opengevouwen op het werkblad wuift ze met haar lange poten, en zelfs nadat Bram haar staart in stukken heeft geslagen, heeft elk stuk een poot die langzaam beweegt, een enkele wenkende vinger. Wie eenmaal een kreeft getekend heeft, kan er geen meer eten.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.