Meer geld voor de zorg, maar waar is de empathie?

Beeld de Volkskrant

Achter mijn espresso zie ik opeens twee Hugo’s in het NOS-journaal. Met ‘waardigheid en trots’ presenteerde minister Hugo vorige week een plan voor verbetering van de zorg in verpleeghuizen. Hij keek er bij alsof hij helemaal niet in zijn maag zat met die 2,1 miljard die hij door een trucje van zijn voorganger voor die zorg had moeten uittrekken. Terwijl hij een dag eerder had besloten dat politici en niet het Zorginstituut moeten bepalen waaraan hij geld moet besteden maar nu was het blijkbaar feest. De andere Hugo, sportjournalist en veroorzaker van het idee dat de huidige zorg om te huilen zou zijn, zat erbij alsof hij voor straf al dat geld zelf had moeten ophoesten. Minister Hugo vindt dat zorg aangepast moet zijn aan wat bewoners nodig hebben: ‘meer tijd, aandacht en liefde’. Daar kan niemand tegen zijn. 

Het uitgangspunt van die plannen is best goed: de overgang van thuis naar elders wonen is een moeilijke stap voor oude mensen. Maar dan beginnen de jeukwoorden in het plan: het moet plezierig zijn, mensen moeten gezond en lekker te eten krijgen, er moet een goede dagbesteding zijn en er moet goed opgeleid personeel zijn. Tja, oud en heel gebrekkig zijn is niet plezierig, dagen duren nu eenmaal lang en personeel is elders in de economie aan het werk. Nadat ze eerder in de zorg ontslagen waren, verdienen ze daar nu eenmaal meer.

Minister Hugo geeft dat geld ook alleen aan verpleeghuizen die het al goed doen en toont zich zo een CDA-bijbelkenner, want bij Mattheus (25) staat dat als je meer hebt, je ook meer krijgt en als je niks hebt, je zelfs dat kwijtraakt. Krijgen we dus niet alleen een grotere tweedeling in de maatschappij tussen arm en rijk maar ook een tussen rijke, goede verpleeghuizen en schlemielige. Managers krijgen terecht niks; 85 procent van het geld moet naar zorgverleners op de werkvloer, en het mag ook niet naar slimme robotica, terwijl diezelfde minister de zegeningen van e-health en robotica van de daken schreeuwt. Consistent is overheidsbeleid nooit.

Verpleeghuizen moeten voordat ze centjes krijgen kwaliteitsplannen en arbeidsmarktanalyses maken, meerjarenbegrotingen indienen en van alles meten, want geld moet aantoonbaar tot betere kwaliteit leiden en elk verpleeghuis moet de beste, excellente zorg leveren. Als we eens gewoon proberen empathische zorg te leveren en al dat meten, plannen en show voor de bühne achterwege laten?

’s Middags had ik de fragiele 90-jarige mijnheer Zonderland verteld dat er de volgende dag al een plekje in het verpleeghuis verderop was. Hij kon niet meer lopen door grote doorligwonden op zijn hielen. Ondanks veel mantel- en thuiszorg ging het thuis niet meer, en overbruggen met 24-uurszorg totdat er een plek in het verpleeghuis om de hoek was kon niet, vanwege vergoedingsregeltjes. ‘Is het goed daar?’ De in Hugo’s plannen beloofde keuze-informatie voor de beste zorg had ik natuurlijk niet, maar ik kom ook geregeld in dat huis verderop. ‘Ja hoor, daar is het goed.’ ‘Dan ga ik maar.’ ‘Ik kom je snel opzoeken.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.