Lezersbrieven Zaterdag 22 juni

Medisch specialisten: u jaagt die 60 procent zelf naar ‘kruidenvrouwtjes’ of andere ‘alternativo’s’

Beeld Bas van der Schot

Brief van de dag: Hand in eigen boezem

Briefschrijver Pier Bergsma (20 juni) wil niet betalen voor de acupunctuurbehandeling van mijn oom. Oké, gelijk oversteken: betaal ik niet voor levensrekkende behandelingen voor hem of een familielid die ik niet zinvol vind. Wordt dat solidariteit anno 2019?

Ik heb geen oom en ik ben geen aanhanger van alternatieve geneeswijzen maar de discussie moet anders. Voordat de anti-kwakzalversbrigade weer de messen slijpt, de zorgverzekeraars zich in loopgraven ingraven en premiebetalers tegen elkaar uitgespeeld worden, lijkt het mij zinvoller de vraag te stellen waarom 60 (!) procent van de Nederlandse bevolking voor het vergoeden van alternatieve behandelingen is. Moeten reguliere medisch specialisten dan niet eens een dikke hand in eigen boezem steken?

Misschien hebben zij veel te weinig tijd voor een patiënt, zitten ze op hun toetsenbord te rammelen in plaats van de zieke aan te kijken. Misschien zijn ze te veel gericht op ‘de knie’ in plaats van de mens. Misschien willen ze vooral snijden, mensen door machines halen, pillen erin duwen, protocollen volgen in plaats van naar hun intuïtie luisteren en eindeloze onderzoeken doen om uit te sluiten wat het allemaal niet is. Misschien vinden ze het gemakkelijker om op de ziekte zelf te focussen en niet op de (psychische) bijwerkingen daarvan. Misschien weten ze niets van wat hun collega in de kamer ernaast doet en overleggen ze daar ook niet mee als meneer Jansen meer dan één probleem heeft. Vinden ze de bloedwaarden fantastisch en moet de patiënt zich ook zo voelen. Zo niet, dan wensen ze mevrouw Pietersen ‘het ­beste’ en mag ze het verder zelf uitzoeken, terug naar de huisarts, naar een andere dokter, op de wachtlijst bij de psycholoog. Medisch specialisten: u jaagt die 60 procent zelf naar ‘kruidenvrouwtjes’ of andere ‘alternativo’s’. Ga eens wat van hen leren!

Heleen den Beer Poortugael, Soest

Vrouw zit prima bij techniek

De berichtgeving over het voornemen van de TU Eindhoven om 100 procent vrouwelijke staf aan te nemen heeft mij, als vrouwelijke gepromoveerde van de TU/e (werktuigbouwkunde), meer geraakt dan ik had verwacht.

Zowel aan de TU/e als in mijn huidige bedrijf ervaar ik de werkomgeving als gezinsvriendelijk (vaders die na de geboorte meerdere weken wegblijven, vaderschapsverlof opnemen, of op zieke kinderen passen) en ben ik ‘one of the boys’, maar afgelopen dagen werd ik opeens aangesproken als het andere geslacht. Het ‘dan is de man maar eens de dupe’ versterkt de tegenstelling en geeft voor toekomstige vrouwelijke technici een verkeerd beeld van een omgeving waar ze waarschijnlijk prima tussen passen.

Daarnaast maak ik me meer zorgen om discriminatie van vrouwelijke artsen, psychologen en basisschoolleraren. Wat ik hoor over het onbeschaamd voortrekken van mannen daar (bijvoorbeeld een extra vacature vrijmaken als er twee mannen solliciteren) zou in de techniek terecht niet geaccepteerd worden.

Ik ontken niet dat er ongelijke beoordeling voorkomt van prestaties van mannen en vrouwen, maar in de techniek zit je als vrouw volgens mij beter dan elders.

Marleen Kooiman, Eindhoven, natuurkundige

En hier de feiten

De TU Eindhoven heeft besloten om in beginsel alleen nog vrouwelijke sollicitanten voor wetenschappelijke functies te accepteren. De TU telt 16 procent vrouwelijke hoogleraren, en beschouwt dat als een te laag percentage. Maar is dat inderdaad te laag?

Immers, niemand bepleit dat er alleen nog vrouwelijke bouwvakkers aangenomen moeten worden omdat die er veel te weinig zijn. Het lijkt logisch als de verhouding tussen mannelijke en vrouwelijke studenten zou terugkeren in de verhouding tussen hoogleraren.

Kijkend naar het huidige percentage van 25 procent studentes, lijkt er veel te zeggen voor de stelling dat 16 procent te laag is.

Echter, de hoogleraren van nu komen voort uit de studenten van pakweg 30 jaar geleden. In het proefschrift van Karin Overdijk Onderweg op de Technische Universiteit uit 1995 (te vinden op internet) staat dat er in 1985 8’procent en in 1990 12 procent vrouwelijke studenten aan de TUE waren (blz. 14).

Dus naar de feiten kijkend, is het percentage van 16 procent aan de hoge kant.

Marcel Buurman, Swalmen

Websurfende ‘oudere’

Ik ben benieuwd welke leeftijd je moet hebben om te vallen in de categorie ‘zelden websurfende oudere’ (Ten eerste, 21 juni). 80? 75? 70?

Binnen een paar jaar zullen deze beelden wel bijgesteld moeten worden, lijkt me. Ik word deze zomer 68 en weet al niet beter dan dat ik veel met de computer kan doen. In mijn werkend bestaan werkte ik in 1995 al met internet - het web. Ik surf dagelijks op het web, ik mail, schrijf tekstberichten, ook met de kleinkinderen, raadpleeg websites, ontvang nieuwsbrieven van mijnoverheid.nl enzovoorts.

Anna Adrichem, Zeist

Beeld Bas van der Schot

Hengeltje uitwerpen

In ‘magneetvissen is populair’ (Ten eerste, 17 juni) wordt aan het magneetvissen de spanning van het vinden van wapens gekoppeld. Terecht dat de Explosieven Opruimingsdienst Defensie (EOD) hierover zijn zorgen heeft uitgesproken. Er is immers een grote kans op het aantreffen van gevaarlijke munitie, zoals springrookgranaten waarvan de witte fosfor spontaan kan gaan branden zodra het met zuurstof in aanraking komt.

Tegen het in huis hebben van opgeviste pistolen, geweren en granaten is vrij makkelijk op te treden op basis van de wet Wapens & Munitie die het voorhanden hebben van dergelijke objecten verbiedt. Maar er is nog een ander wapen dat de handhaver kan inzetten, en dat is de Erfgoedwet. Op zich is het vreemd dat deze wet nauwelijks ter sprake wordt gebracht.

Artikel 5.1.1, de eerste uitwerking van het opgravingsverbod, is immers duidelijk. Letterlijk staat daar: ‘Het is verboden zonder certificaat daartoe handelingen te verrichten met betrekking tot het opsporen, onderzoeken of verwerven van cultureel erfgoed of onderdelen daarvan, waardoor verstoring van de bodem, of verstoring of gehele of gedeeltelijke verplaatsing of verwijdering van een archeologisch monument of cultureel erfgoed onder water optreedt.’

In het laatste deel van dit artikel staat dus expliciet dat elke handeling om zaken boven water te halen verboden is, of je het nu opduikt of met een magneet omhoog haalt.

Arjen Bosman, Military Legacy, Dordrecht

Leuk, oldtimertractoroptochten

Meestal kan ik erg genieten van de foto’s bij Uitgelicht. De reportage echter over oldtimertractoren van 18 juni schoot mij toch echt in het verkeerde keelgat. Wat is er leuk aan een optocht van traktoren door je straat, drie dagen lang? De foto’s tonen niet de herrie en de diesellucht waar wij in ons dorp met de Hemelvaart van konden genieten. Olaf Tempelman noemt het onmodieus plezier, hij voelt de bui al hangen in deze tijd waarin we er ons bewust van zijn dat te veel decibellen en dieseluitlaatgassen een serieus gezondheidsrisico met zich meebrengen. Plezier voor wie? Nee dan liever Bert Wagendorp die Max Verstappen een ‘stikstofspuiter pur sang’ durft te noemen. Kom op Volkskrant, laat je leiden door principes!

Marjo van Wezel, Wamel 

Mag het wat verrassender?

Ik was blij verrast om op tal van websites te lezen dat mijn voorbeeld over de homogene cast van Flikken Rotterdam in het interview met Robert Vuijsje (V, 18 juni) nogal wat discussie losmaakte. In een sterk gepolariseerde tijd is de nuance soms ver te zoeken. Daarom is het belangrijk dat we hierover discussiëren.

Mijn kritiek ging niet over racisme of discriminatie. Het gaat wel over een geconditioneerde manier van kijken binnen mijn vakgebied. We denken nog te vaak in stereotypen. Televisie is een krachtig medium dat juist de vooroordelen en stereotypen tegen kan gaan.

Juist de publieke omroep, die niet mee hoeft te doen aan het kijkcijferfetisjisme, kan veel meer z’n nek uitsteken. Daarom was ik zo verbaasd over Flikken Rotterdam.

Wanneer je een serie ophangt aan een stad als Rotterdam met zijn eigen demografie, signatuur en dynamiek, dan wil je dat terugzien, ook in de cast. Als dat niet gebeurt, is dat naar mijn mening een gemiste kans. Verrassend casten kan zoveel meer opleveren!

Ik ben geen hardliner in het diversiteitsvraagstuk. Je moet vooral de beste acteurs en actrices nemen, maar ik hoop wel dat we soms wat creatiever casten en meer buiten de lijntjes durven te kleuren. Voor de kijker lijkt het mij ook leuker om niet altijd dezelfde koppen te zien, inclusief de mijne. De Nederlandse literatuur is zo rijk aan verrassende verhalen en personages, laten we daar een voorbeeld aan nemen.

Edwin Jonker, Apeldoorn

Help, wolven!

De wolf is nog niet terug in Nederland of de halve natie, Seger Emmanuel baron van Voorst tot Voorst, directeur van het Nationale Park de Hoge Veluwe, voorop (Ten eerste, 20 juni, O&D, 21 juni).

Niet alleen zijn er zorgen over schapen en moeflons (een exoot), maar ook de veiligheid van de mens zou in het geding zijn.

Op Wikipedia is zowaar een lijst te vinden met aanvallen op de mens door deze viervoeter.

Er is ook een andere lijst te vinden: die van de voor de mens meest gevaarlijke dieren. Daarop komt niet de wolf voor maar wel de olifant, het nijlpaard, de leeuw, edelherten (‘overstekend wild’) en onze zo geliefde huishond.

Wie vindt dat er geen plaats is voor de wolf is, zou er ook voorstander van moeten zijn om al deze andere gevaarlijke dieren aan te pakken en ze alleen nog een plekje in de dierentuin te gunnen. Een treurig vooruitzicht.

Cees Verburg, Zutphen

Leve de lezers

Ik word iedere dag weer verrast door de ingezonden brieven en hoop dat deze rubriek net zo enthousiast door opinie- en beleidsmakers wordt gelezen. Iedere dag weer een verfrissende blik op zaken en goede tips en adviezen voor kleine en grote problemen, zoals bijv. het oplossen van het rijbewijsleed, omgaan met plastic zakjes in Frankrijk en problemen rond elektronisch bankieren door ouderen. De lezers van deze krant hebben een nuchtere kijk op zaken en daarom begint mijn dag met de Volkskrant.

Tineke Bout, Rotterdam

Vrouw en werk

In de analyse ‘Nederland moederland’ (Ten eerste, 15 juni) over ‘traditionele ouderschapsrollen’ wordt en passant vermeld dat een vrouw tot 1956 haar baan moest opgeven zodra ze trouwde. Mijn moeder (nu 75 jaar) heeft ons (haar twee kinderen en later ook kleinkinderen) vaak verteld dat zij tien jaar later in 1966 (!) haar ontslag kreeg aangezegd. En vervolgens fulltime met het huishouden aan de bak ging totdat ze begin jaren zeventig weer buitenshuis ging werken, net als mijn vader.

Het verhaal gaat dat ik op de kleuterschool mijn vriendje achterliet in het speelkeukentje en riep ‘tot vanavond!’, Zo normaal vond ik onze situatie thuis, ondanks dat we destijds maar met een klein groepje overblijvers tussen de middag op school bleven en er thuis na schooltijd meestal een oppas klaar zat met een pot thee. Mijn moeder heeft zich nooit als activistische Dolle Mina gemanifesteerd, maar wat ben ik altijd blij geweest met mijn eerste rolmodellen van mijn beide ouders. Jaren later heb ik heel vanzelfsprekend, zonder schuldgevoel en vooral met heel veel plezier ervoor gekozen de zorg voor onze kinderen (19, 16 en 14 jaar) te combineren met een baan. Trouwens, net als mijn man, de vader van dezelfde kinderen.

N.L. Haze, Nijmegen

Eindeloos op weg

De reportage van basgitarist Corto Blommaert van de tournee door de VS van Mozes and the Firstborn (V, 19 juni) is hartverscheurend vanwege de overeenkomst met de uittocht uit Egypte. De band is morrend op weg naar het beloofde land: in dit geval een nog grootser repertoire. Op basis van hun ervaringen zie ik nummers voor me als Those endless roads to nothingness en Bed bugs were haunting my brain.

Jeanne van Rutten, Den Haag

Op zoek naar moreel kompas

De hulplijn die VVD-voorzitter Christianne van der Wal bedacht voor de ‘VVD’er in morele nood’ (Ten eerste, 15 juni) lijkt meer op een ‘doekje voor het bloeden’. Een doekje voor een partij die in echte nood is als ik lees dat de hulplijn bijvoorbeeld bedoeld is voor VVD-raadsleden die van een lokale aannemer korting krijgen aangeboden. Als je zonder de hulplijn niet kan bedenken dat je zo’n aangeboden korting categorisch moet afwijzen, heeft de partij een probleem dat een hulplijn niet oplost.

Jan Lantink, Nijmegen 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden