Media in Suriname: berichten over kleine schurken en grote helden

Waarover berichten de media in Suriname? Over de Decembermoorden natuurlijk, maar nog veel meer over de criminaliteit die het land in de greep heeft, constateert onze correspondent Kees Broere.

Jozef Slagveer. Bram Behr. André Kamperveen. Lesley Rahman. Frank Wijngaarde. Mocht u denken dat het allemaal niet zoveel voorstelt, de journalistiek in Suriname, leest u dan de bovenstaande namen nog eens hardop voor. Het zijn de namen van vijf journalisten die, samen met nog tien anderen, in december 1982 in Suriname zijn vermoord. Omdat zij geloofden in het belang van de rechtsstaat.

Waarmee we direct in de actualiteit van de vroegere Nederlandse kolonie zijn beland. Anno 2017 gaat het nog steeds ook over 1982. Over de slachtoffers van de Decembermoorden. En over het proces tegen de verdachten, onder wie Desiré Delano Bouterse, de huidige burgerpresident van het land.

'De bevolking laat zich niet van de wijs brengen. Voor hen leeft dit proces niet', zei Harvey Naarendorp, een vroegere minister en zelf een van de verdachten, onlangs in deze krant. Dat klopt niet - volg de Surinaamse pers maar. En het klopt wel.

Wie in de hoofdstad Paramaribo zijn kranten koopt bij de kiosk van Marvin, een bijzonder vriendelijke, 33-jarige man, kan hem meteen vragen waar hijzelf zijn nieuws vandaan haalt. Het antwoord zal zijn leeftijdgenoten niet verrassen: 'Facebook.'

Marvin is, net als de meerderheid van de Surinaamse bevolking, na de Decembermoorden geboren. Hij is opgegroeid in een land waarin het met de persvrijheid tegenwoordig helemaal niet zo slecht is gesteld. Het proces tegen onder anderen president Bouterse interesseert hem slechts matig. Zijn aandacht en zorgen liggen inderdaad elders.

Marvin verkoopt twee kranten: De Ware Tijd en de Times of Suriname, die grotendeels in het Nederlands is geschreven en zelfs twee pagina's 'Nederlands nieuws' kent. Ze kosten samen nog geen 40 eurocent. En toch zijn er niet heel veel mensen die ze kopen. Omdat tegenwoordig in Suriname ook 40 eurocent een bedrag is dat je niet zomaar eventjes uitgeeft.

De inflatie is fors. Het leven is duur. Wie daaronder lijdt, heeft dus iets anders aan het hoofd dan een proces tegen de president. Die let goed op dat het kleine beetje dat hij of zij bezit niet verdwijnt. Door diefstal en andere criminaliteit bijvoorbeeld. Gepleegd door mensen die doorgaans zelf ook niet al te veel meer te makken hebben.

Waarmee we het onderwerp te pakken hebben dat de mensen en dus ook de media in Suriname écht bezighoudt. Kijk maar eens naar een willekeurige pagina 3 van de Times of Suriname. Die telt acht berichten, die alle met kleine of grotere criminaliteit te maken hebben. Misdaad waarbij tegenwoordig helaas ook steeds meer geweld in het spel is.

Een vrouw van 57 jaar staat op straat te bellen. Twee jongemannen grijpen haar mobieltje. Omstanders pakken het tweetal in de kraag. Een alledaags nieuwtje, met twee bijzondere zinnen: 'Ze waren ten tijde van de beroving ongewapend.' En: 'De vrouw liep geen letsel op.' Dat 'goede nieuws' is dus uitzonderlijk genoeg om te vermelden.

Natuurlijk berichten de media ook over de Decembermoorden en andere zaken die de samenleving politiek raken. Zoals de beroemde krant De Ware Tijd. Of het online-nieuwsmedium Starnieuws, dat onder leiding staat van de legendarische journaliste Nita Ramcharan, voor wie de geest van het vijftal in 1982 vermoorde collega's nog altijd zeer levend is.

Zoals dat ook voor andere Surinaamse journalisten geldt. Ook voor hen die kleine berichten tikken. Over kleine schurken. Of over helden. Slagveer. Behr. Kamperveen. Rahman. Wijngaarde.

Starnews