Opinie Media in: Verenigde Staten

Media in de Verenigde Staten: Waarom sart Donald Angela toch altijd?

Waarover hebben de media het in de VS? Het weekblad The New Yorker komt met een veelzeggende, persoonlijke reconstructie van de relatie tussen Trump en Merkel, leest Arie Elshout.

Merkel, tekening in The New Yorker. Beeld RV

De politiek wordt bepaald door structuren – met dat idee zijn velen opgeleid in de ‘linkse’ jaren zestig en zeventig. Door de structuren zag men de mensen niet meer. Dat is inmiddels niet meer zo. De mens laat zich niet reduceren tot een anoniem en willoos radertje in een oppermachtig systeem. Karakter en achtergrond van leiders doen ertoe. Het persoonlijke is politiek, wordt tegenwoordig vaak gezegd.

In The New Yorker staan een paar mooie voorbeelden van hoe politici ook maar gewone stervelingen zijn die in hun werk net als iedereen putten uit het rijke assortiment aan deugden en ondeugden. Het blad schrijft over de verwijdering tussen Donald Trump en zijn Europese bondgenoten. Het is intussen een afgezaagd thema. Wat het artikel smeuïg maakt zijn de persoonlijke details. Die veranderen de teloorgang van de Atlantische familie in een verhaal van vlees en bloed over kinderen die niet meer zeker weten of papa nog wel van ze houdt.

Rol voor Rutte

Een mooie rol is weggelegd voor Mark Rutte. Hij redde de Navo-top van afgelopen zomer, nadat Trump op de slotdag onverwacht enorme stampij was gaan maken. De president eiste een verhoging van de Europese defensie-uitgaven. Onmiddellijk, en niet geleidelijk zoals eerder was afgekaart in het communiqué. Ontsteltenis bij de Duitse kanselier Angela Merkel en de anderen.

Rutte, specialist-geitenpaadjes, bood uitkomst. Hij rekende Trump voor dat sinds diens aantreden de Navo-landen hun defensiebegrotingen met 70 miljard dollar hadden verhoogd. Dankzij jou, zei Rutte. Hij sprak de taal die Trump verstaat (miljardenverdiensten) en streelde zijn zelfbeeld (als geboren winnaar). Het werkte: pochend sprak de Amerikaanse president later de pers toe, de triomfatorsmantel strak om de schouders.

Rutte was voor de andere leiders de redder in de nood, een beetje zoals die frisse en schrandere scholier bij Albert Heijn die al toeschiet met een luiwagen voordat je ook maar de kans hebt gekregen de pot vol zilveruitjes te pletter te laten vallen.

Trump verliet kort daarna de Navo-bijeenkomst. Hij deed dat heel onbeleefd terwijl Merkel sprak. In het voorbijgaan onderbrak en kuste hij haar terwijl hij tot de zaal zei: ‘Ik hou van deze vrouw. Is ze niet geweldig?’ Hier stond een New Yorkse mobster-proleet, die net zijn vrouw heeft afgerost omdat ze de spaghetti te lang heeft laten doorkoken en die daarna tegen omstanders zegt toch gek op haar te zijn. Eerder had Trump al na harde onderhandelingen op een G7-top bij zijn vertrek twee rode snoepjes op Merkels tafel gegooid en gezegd: ‘Hier Angela, je kunt niet zeggen dat ik je nooit iets geef.’

Psychologen

In het New Yorker-artikel speculeren leunstoel-psychologen erover waarom hij Merkel zo sart. Ze is te slim voor hem, wat zij zegt gaat hem boven de pet, veronderstelt iemand. Ze doet hem denken aan Hillary Clinton, menen anderen. Broekpakpolitica’s brrrr.

Hoewel Merkel zich ter voorbereiding op Trump verdiepte in een Playboy uit 1990 met daarin een interview met hem, valt ze niet te benijden, wist Barack Obama meteen na de verkiezing van zijn opvolger eind 2016. Na een laatste ontmoeting in Berlijn zei de vertrekkende Amerikaanse president tegen een assistent: ‘Angela staat er alleen voor’. Obama meende bij het afscheid zelfs een traan bij Merkel te hebben gezien.

Leiders, het zijn mensen zoals wij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.