ColumnPeter Winnen

Mathieu van der Poel wil niemand vernederen, maar soms kan het niet anders

Of Mathieu van der Poel gelovig is weet ik eerlijk gezegd niet. Wat ik wel weet is dat een bepaalde (of onbepaalde) nederigheid een niet onaanzienlijk deel uitmaakt van zijn karakter: hij kan er toch ook niks aan doen dat hij bulkt van het talent. Daarmee heeft hij wel een punt te pakken.

In de luxe van de compassie vindt hij dat je de tegenstander nooit de hoop mag ontnemen op succes, zelfs niet tegen beter weten in. Op één na won Mathieu alle veldritten waaraan hij deelnam, maar hij bleef het zijn tegenstanders inpeperen: ik was niet goed dus ik ben te kloppen.

Op het wereldkampioenschap veldrijden van afgelopen weekend gaf Mathieu de ultieme demonstratie weg van de compassie. Na pakweg zes minuten was hij al los. De gezegende ziel die hem kon komen halen was meer dan welkom. Een verzameling voornamelijk Vlaamse gezegende zielen gaf tot zijn spijt niet thuis.

Het veldrijden behoort de Vlamingen toe, niet de Nederlanders.

Mathieu wil niemand vernederen, maar omdat het soms niet anders kan moet hij uit liefde voor de sport er toch toe overgaan. De gestileerde vernedering, dat is zijn kunstje. Sterker nog, hij weet niet hoe het anders zou moeten.

Is het wel zo’n grote kunst wereldkampioen veldrijden te worden? Ik bedoel dat elke veldrit op zich een wereldkampioenschap is. Het gaat om een titel maar je treft de alledaagse concurrentie. Het wereldkampioenschap wordt breed uitgedragen maar is een vrij willekeurig ijkpunt. Eigenlijk is het een cross als elke andere. Ik vermoed dat Mathieu dat ook snapt. Dat de regenboogtrui in sportief opzicht niet meer waard is dan pakweg een overwinning te Ruddervoorde.

De wereldkampioene bij de dames luistert naar de mooie naam Ceylin del Carmen Alvarado. Een verhaal apart is deze Rotterdamse met Dominicaanse achtergrond. Wat me erg ontroerde was, nadat ze de wereldtitel in het Zwitserse Dübendorf in de wacht had gesleept, hoe ze door haar moeder onthaald werd met een vel papier waarop een Bijbeltekst uit Johannes stond geschreven: ‘Heb ik je niet gezegd dat wie in Mij gelooft zal zien hoe almachtig God is.’

Je vraagt je in eerste instantie af of Ceylin del Carmen Alvarado op zo’n tekst zat te wachten toen ze in Dübendorf, wat dus net zo goed Ruddervoorde had kunnen zijn, over de finishlijn ging. In tweede instantie denk je: Johannes moet blijven.

Maar wat als het een zilveren plak was geweest? Zou de moeder dan ook alternatief troostende citaten hebben uitgeprint. Je weet het niet. Eerlijk gezegd vind ik het met Johannes wel mooi zat.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden