Massih Hutak

Vogel

Aaf Brandt Corstius is drie weken met vakantie. De komende drie columns wordt ze vervangen door de Afghaans-Nederlandse schrijver Massih Hutak (22, Toen God nog in ons geloofde; zijn nieuwe roman ISSA verschijnt in 2015 bij uitgeverij AtlasContact).

et vogelperspectief is het dichtst bij God dat de mens kan komen. Het enige wat we hiervoor nodig hebben is een fotocamera met hoge resolutie en spiegelreflex. Et voilà; de blik van de Heer is benaderd.

Op 20 juni, de Dag van de Vluchteling, publiceerde het magazine TIME een serie foto's van asielzoekers die vanuit Afrika de oversteek maakten naar Europa. De beelden laten zien hoe Soedanezen, Somaliërs en Syriërs via de wateren van Italië hun heil over zee zochten. Bijna alle foto's zijn van bovenaf geschoten door Massimo Sestini.

Mare Nostrum
We zien de prachtige blauwe Middellandse Zee en een boot volgestouwd met mensen. Ze kijken omhoog, met blikken die om verlossing vragen. Wie goed kijkt, ziet vrouwen met kinderen. Wie beter kijkt, ziet een man in een Argentijns voetbalshirt met zijn armen wijd gespreid als het jezusbeeld in Rio de Janeiro.

'Een moeder en kind op een Italiaans marineschip nadat ze zijn gered', leest een bijschrift. Het woordje 'gered' staat bij alle zeventien foto's. Deze vluchtelingen zijn door de Italiaanse marine gered. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Mare Nostrum heet de missie, Latijn voor 'onze zee'. Deze is bedoeld om het dagelijkse dodental op Lampedusa te beperken. Mare Nostrum heeft al 30 duizend mensen gered. Inmiddels zijn de eerste helft van dit jaar net zo veel vluchtelingen de Zuid-Europese grenzen gepasseerd als in 2013. Italiaanse en Griekse overheden snakken naar meer hulp vanuit de EU. Maar die blijft uit.

Deze vluchtelingen zouden anders nooit met elkaar op een boot hebben gevaren. Nu hadden zij geen keus. Op die boot was iedereen hetzelfde. Net zoals dat ik er op mijn 6de in het vluchtelingenkamp in Crailo achter kwam dat Joegoslavische kindjes ook schokten in hun slaap. De mens heeft terreur nodig.

De fotoserie van TIME is een selfie van mij. Ik kijk recht in de lenzen van de echte hoge resolutiecamera; de rode, vochtige ogen van een man zonder spiegelreflex. De gouden reddingsdeken bedekt de rand van zijn zwarte, uitgedroogde gezicht. Zijn blik wekt bij mij geen medelijden op. Hij heeft deze tocht vaker gemaakt. Zijn vrouw en kinderen zaten bij de groep die het heeft gered. Of ze zijn juist gesneuveld op Lampedusa. Zij maakten de tocht eerder dan hij. Hoe dan ook: hij kijkt naar mij en ziet iets wat ik niet zie.

Vogel
De reddingdeken is een voorproefje van het Europese goud dat op deze mensen wacht. Daarom kijken zij niet hulpeloos maar vastberaden, als een kind dat betrapt is op iets stouts; het zal het weer doen. Boven hen zweeft een zwarte wouw die amper wappert met de vleugels. Af en toe werpt hij een blik naar beneden en dan poept-ie.

God is een vogel.

massih@dekaravaan.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.