Lezersbrieven Woensdag 19 juni

Massaal protest tegen Beijing helpt niet

Betogers tijdens een demonstratie in Hongkong afgelopen zondag. Beeld AP

Brief van de dag

Vanwege mijn werk kwam ik midden in het protest van afgelopen zondag terecht. Als kind had ik het protest meegemaakt tegen de afschaffing van de piratenzender. Als kind heel indrukwekkend. Deze mensenmassa tart elke beschrijving.

In de Volkskrant zei ‘demonstratieveteraan’ Linda Wong dat drie zijstraten zich vulden met mensen (Ten eerste, 17 juni). Het was echter straat na straat na straat. Alles stond vol.

Ook op de bruggen en in de gangen van verschillende metrostations stond het vol. De stroom mensen vanuit die stations was onverminderd naar boven en richting het protest. Er kwam geen eind aan de toestroom.

Iedereen was rustig en vriendelijk. Wij waren niet in het zwart gekleed en overal werd ruimte gemaakt om ons door te laten als we tegen de stroom in moesten.

Overal stonden verkeersregelaars die werden gehoorzaamd. Soms ontstond een spreekkoor dat dan golvend door de menigte over de straten ging.

De dag erna bleek uit gesprekken dat veel mensen het toch ook als onvermijdelijk zien dat uiteindelijk Beijing alles over zal nemen. ‘It is inevitable’, het is onvermijdelijk, luidde de slotzin van alle gesprekken.

Heel triest en beklemmend.

Michael Vis, Amsterdam

Over de grens

Als medewerker van het ministerie van Justitie wist ik vijftien jaar geleden al dat terugkeer van uitgeprocedeerde asielzoekers eerder uitzondering dan regel is, en ik vreesde ook toen al de dag dat die feiten op een voorpagina zouden verschijnen, als het zoveelste schandaal van mijn werkgever. Prachtig dat de Volkskrant direct ook over de grens kijkt (Ten eerste, 18 juni).

De cijfers worden er niet mooier van, maar wel veel minder lelijk.

Titus Mars, rijksambtenaar, Culemborg

Kousenband

Koning Willem-Alexander is als Nederlands staatshoofd geridderd in de Orde van de Kousenband (Ten eerste, 18 juni).

Is het dan niet van belang te weten voor welke verdienste hij deze hoogste Engelse onderscheiding kreeg? Nergens, ook niet in de Volkskrant, heb ik deze cruciale informatie terug kunnen vinden.

Soms breng ik de buren een bloemetje omdat ik ze gewoon lief vind. Moeten we dit dan ongeveer zó zien?

Gerald van Bronkhorst, Amersfoort

‘Hoge onderscheiding’

Onze koning ontving van de Britse vorstin een zogenaamde ‘hoge onderscheiding’ de Orde van de Kousenband. Heel indrukwekkend hoe dat gaat, kleding, heraldiek, rituelen en nog veel meer. Maar waarom krijgt hij die nou?

Ik heb oprecht veel respect voor onze koning (en koningin), maar het louter ‘zijn’ van koning kun je toch moeilijk een prestatie noemen. Daar word je zo’n beetje mee geboren. En het is niet aan de Britse vorstin om onze koning te beoordelen.

Wij boffen ongelooflijk met onze koning (en koningin), maar al de verdiensten van onze koning zijn dus voor ons, en niet voor de Britse vorstin en ze zijn al helemaal niet voor een volk van een land waar ze alleen recht kunnen spreken als rechters een pruik op hebben, waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden en zich geïsoleerd terugtrekken op hun eiland omdat ze bang zijn voor vreemdelingen.

Het nut van dit Kousenband-spektakel gaat dus volledig aan me voorbij, maar misschien heb ik er niets van begrepen..

Jan Nobel, Dinxperlo

Veel geluk in Noorwegen

Myrte Vos pleit in de brief van de dag van 18 juni voor een moderner, Noorser, Nederland wat betreft de kinderopvang.

De Nederlandse situatie die zij voor ogen heeft is niet de onze. Ik herken die niet. Geen idee waar Myrte de indruk op heeft gedaan dat vaders zich hier generen als zij met een baby rondlopen en dat zij broodwinners moeten zijn.

Om de staat op te laten draaien voor een half jaar betaald vaderschapsverlof gaat mij te ver. Dat papa en mama samen kunnen ouderen, aan een carrière kunnen werken en daarnaast studeren is in mijn woonomgeving aantoonbaar haalbaar gebleken. Veel geluk in Noorwegen, Myrte.

Els Straathof, Voorschoten

Troostrijk

Door de troostrijke column over de troostende huisarts van Joost Zaat (17 juni) denk ik met weemoed terug aan mijn buurman, wijlen Jo Fregeres, schoolarts op Walcheren. Die vertelde me dat hem, tijdens zijn opleiding, een Franse spreuk werd voorgehouden: ‘Guérir parfois, soulager souvent, consoler toujours’. In het Nederlands zou dat neerkomen op: soms genezen, vaak verlichten, altijd troosten.

Jan Moekotte, Gouttieres (Frankrijk)

Vrouw inruilen

Herkenbaar, het stuk waarin Corine Koole op 15 juni in het Magazine in de rubriek ‘Lust en Liefde’ schrijft over de man die zijn vrouw van de ene op de andere dag inruilt voor een ander.

De reactie van de schoonouders is exemplarisch voor onze individualistische maatschappij: de ‘dader’ komt ermee weg en hoeft er aan niemand verantwoording over af te leggen.

Karin Steltenpool, Alkmaar

Eens huisvrouw...

En wie denkt Roelof Heyser (Geachte redactie, 18 juni) dat het huishouden gaat doen zodra die AOW ingaat? Na levenslang huisvrouw te zijn geweest blijft de gemiddelde vrouw precies dat: huisvrouw. Met of zonder AOW.

M. van Beukering, Groningen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden