Opinie

'Marokkaanse vrouw, wrik je los uit de beklemmende sociale wurggreep'

De sociale controle die de Marokkaanse cultuur kent, kan heel beklemmend zijn. Iedereen wil weten wat je doet en met wie je omgaat. 'Ik wil niet meer tot in den treure te horen krijgen dat het leven wat ik leid niet halal is', schrijft Nora Kasmi.

Beeld ANP

De Marokkaanse cultuur kent wel wat gebreken. Eén van die gebreken is dat mensen altijd maar denken te weten wat beter voor je is. Als jong meisje wist ik al wat ik wilde. Ik had een doel. Ik wilde studeren en droomde van een carrière.

Mijn ouders hebben mij altijd gesteund in het nastreven van mijn doelen. De kansen die ik kreeg om mijzelf te evalueren van rups naar vlinder greep ik met beide handen aan. Niets, maar dan ook letterlijk niets, liet ik in de weg staan op mijn weg naar een carrière. Nu op 32-jarige leeftijd weet ik dat ik het goed heb gedaan. Ik heb mijzelf mogen opwerken tot communicatiespecialist. En toch voel ik nog dagelijks de stokslagen die voort komen uit dezelfde Marokkaanse cultuur. Dagelijks leef ik in strijd met Marokkaanse cultuur, die ik ook weer zo probeer te koesteren. Ze zeggen wel eens dat haat en liefde dichtbij elkaar liggen. En dat is waar. Ze lopen in mijn leven met de Marokkaanse cultuur hand in hand.

Bruiloft
Elke Marokkaanse bruiloft wordt mij weer verteld dat mijn dag ook spoedig zal komen. Ze proberen geruststellende de woorden te spreken en ze denken dat ik treur omdat ik momenteel niet in een relatie zit. Wie zegt niet dat ik het heerlijk vind op als single door het leven te gaan? Er wordt aan mij gevraagd of ik niet nog een kindje wil, maar er is niemand die er bij nadenkt. Niemand wil weten of ik nog wel kinderen kan krijgen. Ze hebben geen interesse hoe het mij gaat, maar ze denken wel te weten hoe het beter kan gaan met mij. De sociale controle die de Marokkaanse cultuur kent, is even beklemmend als geruststellend. Iedereen wil weten wat je doet en met wie je omgaat.

Ondanks dat we in 2012 leven, is contact met mannen niet gepast. Het lijken wel ongeschreven regels die alleen Marokkanen kennen. Mannen zien liever nog een zorgzame vrouw die thuis voor de kinderen zorgt, vaak het liefst iemand die op hun eigen moeder lijkt. Er is geen mens die er bij stil staat dat de tijden veranderen. Dat de vrouwen van nu het niet meer op die manier willen. Ik heb niet jarenlang gestudeerd, genetwerkt en gewerkt om mijn dagen te verslijten aan het koken van eten in een keuken van een Vinexwoning. Toch ben ik op een dag ook gevallen voor de woorden van een Marokkaanse charmeur. Op te jonge leeftijd trouwde ik uit vrije wil. Het was een huwelijk vol mentale en fysieke mishandeling. Het enige positieve wat ik heb overgehouden aan mijn huwelijk is een pracht van een zoon.

Langzaam heb ik mij weten los te wrikken uit de klem van de sociale controle. Ik ben mijzelf gaan voeden met leerstof en heb van mijzelf de vrouw gemaakt die ik graag wilde worden. Ik wilde me loswrikken van alle zekerheden die er zogenaamd zijn. Het bedrijf waar ik voor werkt ging failliet en ik ging mijn droom najagen, ik werd ondernemer via de Leugenacademie. Ik train mensen in het herkennen van leugens en het achterhalen van de waarheid bij de gesprekspartner. Werk wat ik leuk vind en ik hield geen rekening met wat de mensen om mij heen vinden. Ik ben mij gaan concentreren op het geven van trainingen aan de meest variërende doelgroepen.

Het was niet makkelijk om ondernemer te worden, ik heb vaak mezelf afgevraagd hoe ik de huur aan het einde van de maand moest betalen of de benzine. Het was erg zwaar zonder alimentatie of andere bestaansmiddelen. Uiteindelijk is alles goed gekomen, door keihard te werken en de juiste keuzes te maken.

Halal
Maar nu besef ik mij wel dat ik mijn leven voor mijzelf leef. Ik wil geen rekening meer houden met wat de cultuur mij opdraagt. Ik wil mijzelf zijn en leven voor mijzelf en mijn zoon. Ik wil niet meer tot in den treure te horen krijgen dat het leven wat ik leid niet halal is. Ik behoor niet alleen maar met mijn carrière bezig te zijn. Mensen vinden het niet goed dat ik gelukkig ben als single en ze zullen denken dat ik gek ben omdat ik nog geen tweede kind heb. Het is een keuze waar ik blij mee ben. Het geluk wat ik samen met mijn zoon deel is een geweldig gevoel. Het is heerlijk om mijn leven in te delen zoals ik het wil. De mensen mogen over mij denken wat ze willen. Ze mogen oordelen over mij en mij tot gek verklaren. Het raakt mij allemaal, maar kan het - na al die jaren - ook weer van mij laten afglijden.

Ik kan iedere vrouw van Marokkaanse afkomst aanbevelen om te leven zoals jij dat wil. Wrik je los uit de beklemmende wurggreep!

Nora Kasmi is communicatiespecialist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden