column Aaf Brandt Corstius

Mark Rutte wordt niet zichtbaar ouder, maar hij wórdt wel ouder. En, gek genoeg, excentrieker

Deze week zat ik naar het programma Door andere ogen te kijken, over Mark Rutte, en ik besefte ineens dat er een nieuw bijvoeglijk naamwoord op hem van toepassing is. Dat begon al een beetje met het uitroepen van ‘Caroliene !’ tijdens het debat vorige week. Maar als dat een op zichzelf staand incident was geweest, had ik er verder niet over nagedacht.

Nu zag ik ineens dat dat Caroliene roepen past in een breder beeld, een nieuw beeld dat ik van Mark Rutte aan het vormen ben: ik vind hem ineens excentriek.

Dat kan gebeuren als iemand ouder wordt. Mark Rutte wordt niet zichtbaar ouder, maar hij wórdt wel ouder. Dat moet, dat overkomt ons allemaal.

De eigenschappen die hij altijd al had, en de dingen die hij altijd al deed, die we jarenlang bestempelden als nerdy, beginnen, nu hij ouder is, ineens onder het kopje ‘excentriek’ te vallen.

In het programma werden Sheila Sitalsing, Ton Elias en Jort Kelder geïnterviewd over Rutte – de laatste heeft er inmiddels bijna een fulltime baan aan Mark Rutte/Thierry Baudet-duiding te doen. Ik vroeg me even af wat Mark Rutte ervan zou vinden dat Jort Kelder, toch een vriend van hem, hem altijd zat te duiden op tv, maar toen wist ik het al: het zal hem niets kunnen schelen.

‘Het valt van hem af als water van een eend’, zei Ton Elias al over, welnu, alles wat Mark Rutte overkomt. Dat hebben we jarenlang tefalachtig genoemd, maar het is meer dan een tefallaagje, beginnen we inmiddels te begrijpen; het is een manier van leven. Keihard lachen en doorgaan. En daar krijg je, als iemand het héél lang doet, toch wel een soort van respect voor. Of in ieder geval voel je er oprechte verwondering over.

Daarnaast werden al die dingen opgesomd die we al jaren over Rutte weten: hij woont op tweehoog achter in een klein appartement, hij heeft geen potten en pannen, hij gaat graag in een aggenebbisj hotelletje zitten als hij gaat skiën, hij geeft nog steeds les op een middelbare school en hij heeft een oude Nokia. O, en iedereen heeft zijn telefoonnummer. O, en hij sms’t altijd meteen terug als je hem een bericht stuurt.

Door al die ingrediënten vonden wij, het publiek, hem jarenlang een wat sukkelige vrijgezel. Maar nu hij de magische leeftijd van 50 is gepasseerd en er in dit gedrag geen verandering lijkt te komen, en, belangrijker, het hem helemaal niet lijkt te kunnen schelen wat wij daarvan vinden, begint het excentriek te worden. En dat is leuker.

En: het is ook goed als de leider van je land een excentriekeling is. Je moet op zijn minst wel een beetje vreemd zijn om zo’n baan jarenlang vol te houden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.