Column Sheila Sitalsing

Mark Rutte heeft het weer overleefd, maar nu voelde het onherstelbaar anders

Mark Rutte en zijn vezels zaten er kalm bij dinsdagavond in de grote vergaderzaal van de Tweede Kamer. Beetje door stapels A4’tjes bladeren. Beetje klooien met de telefoon, want een mens moet de binnenkomende sms’jes scherp in de gaten houden. Ze waren komen opdraven, hij en zijn vezels, voor de slotakte van het slepende dossier dividendbelasting.

Eerst afgeschaft. Oppositie boos, mede namens de gewone Nederlander – er is geen groepering die zo vaak zo hartstochtelijk wordt aangeroepen in ’s lands vergaderzaal als De Gewone Nederlander.

Toen toch maar niet afgeschaft. Oppositie nog steeds boos, of alweer, wederom mede namens de gewone Nederlander.

En zo kwam het dat Rutte en zijn vezels dinsdagavond alweer met de blusdeken over de Tweede Kamer moesten. Om uit te leggen waarom bij nader inzien het licht toch niet dooft als de dividendbelasting behouden blijft.

Ze zouden heus niet vallen, hij en zijn vezels, dat kon tevoren veilig worden voorspeld. Er zou woede zijn, en heel veel boos vertoon bij de interruptiemicrofoon, vertoon dat we later terug zouden zien in minifilmpjes voor op ‘de socials’. Ieder zijn eigen debatselfie in maximaal 25 seconden ten behoeve van zijn eigen achterbannetje: kijk eens hoe ik hier de premier trefzeker en onbevreesd een hoek in drijf!

Er zou de gebruikelijke motie van wantrouwen zijn, die door het gebruikelijke oppositiedeel gesteund zou worden en het niet zou halen. En daarna zouden ze naar huis gaan, hij en zijn vezels. Rusten na een ontregelende week.

Maar eerst moesten ze die Tweede Kamer door, hij en zijn vezels. De Asschers en de Azarkans en de Marijnissens en de Klavers en de Wildersen zouden 65 keer de vraag stellen, steeds in iets andere bewoordingen. Of hij niet als een gieter is afgegaan, of hij niet in zijn hemd staat, of hij het ook zo gênant vindt dat hij eerst Armageddon voorspelde bij instandhouding van de dividendbelasting en dat hij daar na één sms’je op terugkwam. Of het geen schande is dat de 1,9 miljard euro die we nu in kas houden alsnog naar het bedrijfsleven gaat en niet naar de Gewone Nederlander. Of we zijn vezels ooit nog kunnen geloven. Of hij kan antwoorden zonder de eikeltjespyjama van Jesse Klaver erbij te halen. En of hij nog van plan is door het stof te gaan.

Nee, zeiden hij en zijn vezels op het laatste. En ze begonnen een Ruttiaans betoog over het begrip ‘risico’. Want ja, ze hadden eerder gezegd dat ‘we’ (‘we’, dat zijn de Gewone Nederlanders, vinden Rutte en zijn vezels) ‘een onaanvaardbaar risico’ lopen als ‘we’ de dividendbelasting níet afschaffen, en ja, nu blijft die dividendbelasting intact, dus lopen ‘we’ inderdaad risico’s. Maar die worden gemitigeerd – mitigeren is een favoriet Ruttewoord, het betekent zoiets als kleiner maken – omdat ‘we’ andere maatregelen nemen, net zulke goede. Er volgde meer Ruttiaans over grondslagverbredende maatregelen, met een hoop miljarden ertussen.

Vroeger werkte zoiets. Dan gaf Rutte een zwieperd aan het rad van fortuin, toverde hij een rookgordijn tevoorschijn, goochelde hij goedgemutst een munt uit iemands linkeroor, maakte hij links en rechts grapjes, zwaaide hij vrolijk ‘dag!’ in de deuropening, en bleef de Kamer duizelig achter, met het onrustige gevoel dat ze opgelicht was, al wist niemand precies hoe.

Nu voelde het onherstelbaar anders. Zwaarder. Alsof Mark Rutte het gewicht van zijn vezels maar amper torsen kan. Alsof Mark Rutte zelf gemitigeerd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden