ColumnThomas van Luyn

Mansplainen is een vrouw behandelen zoals we zelf behandeld willen worden: als man

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Joh, dat mansplainen: alles wat we willen is een beetje aandacht, een beetje liefde. Het is niet alsof vrouwen dat makkelijk geven. Dat leert een man al jong: hoeveel scheten je ook onder je oksel kunt laten, meisjes lijken nooit onder de indruk. Al zeg je boerend het hele alfabet op, je krijgt geen greintje aandacht. Je laat je bierviltjesverzameling zien: niks. Het hele palet van onze passies wordt met ijzige onverschilligheid beantwoord, alsof vrouwen gewoon geen greintje spiritualiteit in hun donder hebben. Dus gaan we uitleggen wat er mooi aan is, hoe het werkt, wie het heeft uitgevonden, in welk jaar, waar het lipje zit waarmee je het kunt openmaken – alles in de hoop op enige bevestiging: ja lieve man, je mag er zijn, jouw leven heeft waarde.

Mansplainofoben ervaren deze uitgestrekte hand als neerbuigend en seksistisch, terwijl natuurlijk het tegendeel het geval is. Mansplainen is een vrouw behandelen zoals we zelf behandeld willen worden: als man. Want dit is hoe wij mannen verbinding zoeken met elkaar: weetjes, namen en rugnummers opsommen, elkaar vertellen wat we beiden al weten. Zo stellen wij elkaar gerust dat we gedeelde interesses hebben, dat we ons veilig mogen voelen. Daarbij doen we ons best aansluiting te vinden in de ander zijn belevingswereld. Begint een man bijvoorbeeld over het middenveld van FC Dordrecht en ik kijk een beetje wazig, dan probeert hij films van Scorsese, en bingo: nu gooien we films, acteurs en regisseurs naar elkaars hoofd, een band scheppend over al onze geografische en culturele verschillen heen. Vandaar ook die vreemde obsessie met voetbal. Zet me maar in de taxi naast een Braziliaanse taxichauffeur die geen woord Engels spreekt: hij zegt ‘Bergkamp’, ik zeg ‘Rivaldo’, en we houden bijna handjes vast, ook al interesseert voetbal me eigenlijk geen reet. Moet ik even het kerstbestand van Verdun in herinnering roepen? Alles wat er die dag nodig was om twee groepen mannen die elkaar aan flarden schoten met elkaar te laten verbroederen, was voetbal. En ja, daarbij legden ze elkaar uitvoerig de buitenspelregel uit.

Dat vrouwen daar moeite mee hebben, is niet verwonderlijk. Zij hebben eigen, andere manieren om elkaar gerust te stellen, die mannen weer niet snappen. Ik heb me nooit goed een houding weten te geven met de verslagen van de levens van andere mensen. Je vriendin deed wat? En dinges nam je niet serieus? Moet ik die kennen? Aha, ja nee, die naam had je al eens laten vallen. Moet ik nu ook boos worden? Op wie ook alweer, en waarom? Maar om dit nu femsplaining te gaan noemen, er een hashtag aan te wijden, en vrouwen elke keer terecht te wijzen wanneer ze het doen: ik ben daar gek, er is al genoeg oorlog in de wereld. Ik weet dat dit niet hun schuld is, noch de mijne. Ik weet dat onze onbeholpen pogingen om elkaars aandacht te krijgen misvormd zijn door jaren en jaren van genderspecifieke subcultuur. Wanneer mijn vrouw over andermans huwelijk begint, doe ik gewoon wat vrouwen doen wanneer een man tegen ze aan begint te leuteren over sjerpa’s op de Mount Everest: je knikt, en je zegt ‘tjonge jonge, het is toch wat’. Kost een beetje tijd, maar je doet de ander er een groot plezier mee. #diversiteit #inclusief #laatzelekker

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden