ColumnChris Oostdam

Maatschappelijke verantwoordelijkheid? Daar past het binnenharken van obscene winsten over de rug van kankerpatiënten niet bij

Chris Oostdam

Via via krijg ik het verzoek of ik een praatje wil houden over mijn ervaringen als terminaal kankerpatiënt. Het medicijn van mijn immunokuur krijgt binnenkort een bredere toepassing, ook voor andere vormen van kanker, en ook voor patiënten met een minder ideale PD-L1-kleuring dan de honderd procent die ik heb. Ter voorbereiding organiseert de fabrikant een meerdaagse bijeenkomst voor het eigen personeel. Die hebben wel contacten met ziekenhuizen en artsen, maar niet met de gebruikers. De gedachte is dat het interessant kan zijn om eens van een patiënt te horen hoe deze de immunokuur ervaart. 

Ik wil dat wel doen. Ik heb de afgelopen maanden mijn verhaal natuurlijk meer dan eens verteld, aan verschillende mensen en in verschillende situaties. Ik heb ongeveer een half uur de tijd, voldoende om op hoofdlijnen mijn verhaal te doen. Eerst een korte introductie wie ik ben en hoe ik ziek ben geworden. Of beter gezegd: hoe ik erachter ben gekomen dat ik ziek was. En hoe erg ziek. Dat is denk ik nodig om goed te kunnen begrijpen hoeveel het voor me betekent om door de immunokuur weer een beetje meer te worden wie ik was.

Ik lees mijn oude columns er nog eens op terug. Grappig om te merken dat bij het herlezen ook de emoties die toen speelden weer bovenkomen: de verbijstering, het ongeloof, verdriet, en later, toen de immunokuur effect bleek te hebben, de euforie die daarmee gepaard ging, en na verloop van tijd de terugkeer in de realiteit; dat het nooit meer wordt wat het was. Maar dat het toch goed is, dat ik me toch blij en gelukkig kan voelen. En volop wil genieten van alle tijd die mij nog wordt gegund.

Ik heb mijn verhaal uitgeschreven en ik heb een lijstje met steekwoorden. Ik heb ze geen van beide nodig. Ik doe mijn verhaal voor een zaal met vreemden. Het lukt me om rustig te blijven en mijn emoties niet te zeer te laten opspelen. De reacties die ik krijg geven vooral blijk van herkenning. Er zijn zoveel mensen die deze ziekte van dichtbij meemaken.

Aan het eind van mijn praatje doe ik een moreel appel op de aanwezige medewerkers. Ik weet niet wat mijn medicijn kost en ik lig er niet wakker van, maar het is niet goedkoop. Ik zou graag willen dat op de werkvloer wordt gepraat over wat reële en aanvaardbare winstmarges zijn omdat je als farmaceutische industrie ook een maatschappelijke verantwoordelijkheid hebt. En daarbij past niet het binnenharken van obscene winsten over de rug van kankerpatiënten. Korte tijd later lees ik in de krant dat enkele farmaceuten op zoek gaan naar een moreel kompas om tot acceptabele en transparante prijsvorming te komen. Tjonge jonge, wie had kunnen denken dat dat praatje van mij al zo snel zo veel effect zou hebben! 

Met een gigantische bos bloemen stap ik in de trein terug naar huis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden