OpinieBrieven

Maak op-maat-gemaakte medicatie toegankelijk

De ingezonden lezersbrieven van maandag 30 december.

Injectienaalden en bijbehorend medicatiemateriaal. Beeld ANP

Brief van de dag

Niets fijne verrassing van de Kerstman: het enorme postpakket bleek de dikke, papieren versie te zijn van de ‘reeds openbaar gemaakte documenten bij beschikkingen’. De oogst van een drietal Wob-verzoeken aan het Zorginstituut Nederland.

Hoeveel manuren zijn daar in gaan zitten, hoeveel belastinggeld is ermee gemoeid? Een deel omvat 1,5 maand communicatie en beslaat 873 pagina’s. Welk onderwerp is zo ongelofelijk gecompliceerd dat al die moeite is gerechtvaardigd?

Het is een van die stapels die van de ‘kastje naar de muur-tactiek’ getuigen waar het gaat om de vergoeding van medicatie die een belangrijk deel van de patiënten nodig hebben om veilig van hun psychofarmaca, zoals antidepressiva, af te komen.

Al jaren is bekend − het staat zelfs in de bijsluiters van de bewuste medicatie − dat voor het afbouwen zonder of met zo min mogelijk klachten, lagere doseringen nodig zijn dan de farmaceutische industrie biedt.

Die op-maat-gemaakte medicatie is gewoon beschikbaar en wordt met succes toegepast, maar moet door de meeste mensen zelf worden betaald.

Degenen die daar de middelen niet voor hebben, zijn genoodzaakt medicatie (veelal met nare bijwerkingen) levenslang te blijven slikken. Waarom alle partijen − zorgverzekeraars, overheid, instanties, beroepsvereniging psychiaters, enzovoorts − ons zo hardnekkig tegenwerken is onduidelijk.

We lezen het dagelijks in onze mailbox; zij veroorzaken hiermee veel ellende, gezondheidsschade en verdriet.

De Vereniging Afbouwmedicatie strijdt al vanaf eind 2017 voor de vergoeding.

Twee jaar aan het lijntje houden; dat gaat ten koste van de patiënten en dat mag wat kosten blijkbaar.

Pauline Dinkelberg, Vereniging Afbouwmedicatie, Apeldoorn

Jongeren en succes

Met het streven naar succes en de druk die dit oplevert bij jongeren snijdt de Volkskrant een relevant onderwerp aan. Het lijkt mij zinnig om hier onze gangbare maatschappelijke definitie van ‘succes’ en ‘geluk’ te problematiseren, in plaats van het feit dat de ruimte aan de top beperkt is en de concurrentie om de carrièreladder te beklimmen toeneemt.

De boodschap dat je niet de enige bent die de top niet zal halen, slaat voor mij de plank mis. ‘Wat is werkelijk succesvol leven?’ Dat is de vraag die we onszelf moeten blijven stellen en met jongeren willen bespreken.

Yvette Schoenmakers, Weesp

Polarisatie

Alexander Klöpping heeft gelijk in Volkskrant Magazine als hij zegt dat ‘het nieuws’ niet voor iedereen meer gelijk is. Dit wordt alleen nog maar erger door al die nieuwe sociale media. Het werkt polarisatie in de hand. We laten ons steeds meer in een bepaalde hoek drijven door algoritmes. Een hoek die we zelf blijkbaar kiezen, maar waar we moeilijk weer uitkomen.

Het is vergelijkbaar met degenen die lid zijn van een geloofsgemeenschap en de godganse dag horen dat dit de juiste weg is. Dan neem je niet snel een zijstraatje. Net zoals Spotify ons alleen die muziek voorschotelt die we leuk vinden, laten onze algoritmes ons geen tegengeluid meer horen. Met als resultaat dat polarisatie wereldwijd zal toenemen met alle gevolgen van dien.

Henk Penseel, Naarden

Fred Emmer

Het mooiste journaalitem van Fred Emmer dat in mijn geheugen gegrift staat, is het bericht over de arrestatie van Bhagwan, nadat hij in 1985 in staat van beschuldiging was gesteld door de Amerikaanse overheid. Het bijbehorende beeldverslag sluit af met een auto die wegrijdt, met duidelijk zichtbaar in de geopende achterbak de grote oranje stoel van Bhagwan, met daaronder het gortdroge commentaar van Fred Emmer: ‘Ook de stoel van Bhagwan werd gearresteerd.’

Jaap Lampe, Haarlem

Slachtoffers

Ik vind het merkwaardig en ongepast dat de (omgekomen) kapers in het artikel ‘Familie Molukse treinkapers mag geluidsbanden horen’ slachtoffers worden genoemd. Slachtoffers zijn degenen die door hun kaping om het leven zijn gekomen.

Hans ten Wolde, Dalfsen

Excuustruzen

Meer vrouwelijke kunstenaars in het museum. Voor de artiesten anno nu is dat niet meer dan logisch. Maar voor vroeger tijden wordt de rekensom scheef.

Vanwege sociaal-culturele normen waren er nu eenmaal veel minder vrouwelijke kunstenaars in de zeventiende eeuw. Om dan het aantal tegen heug en meug fors te willen opkrikken, betekent dat zwakke vrouwelijke kunstenaars meer kans hebben op een plekje aan de museummuur dan veel betere mannelijke collega’s. Excuustruzen. Dat moeten we niet willen.

Eduard van Tol, Amsterdam

Ongelovige

Sheila Sitalsing vergat in haar column nog een woord bij ‘zeggen dat je iets niet meer mag zeggen’. Namelijk ‘ongelovige’. Dat type mens bestaat niet: als je niet gelooft is er maar één mogelijkheid over: dan weet je het zeker. Maar in dat stadium zijn we voorlopig niet en wellicht komen we daar (via de enige weg: de wetenschappelijke) ook nooit.

Jan van der Klooster, Almere

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden