Column Arthur van Amerongen

Ma moest altijd lachen om mijn vieze praat terwijl ze, gek genoeg, heel keurig was

Beeld Gabriël Kousbroek

Ik ben dan wel een zoon van vele moeders maar vandaag merk ik daar helemaal niks van. Het is Dia da Mãe en ik dwaal verweesd door de Aldi. De snor- en baardtrimmers zijn vanwege Moederdag in de aanbieding. Wat zou ik eigenlijk kopen voor ma, als ze nog leefde? Vermoedelijk zou ik haar mijn 150 gebundelde columns schenken, da's lekker goedkoop en orgineler dan een doos Chinese kersenbonbons. Bovendien duikt ze om de haverklap op in mijn columns, als een deus ex machina. Of als een duiveltje uit een doosje, het is maar hoe je het bekijkt.

Mientje was behoorlijk ijdel en ze had het heerlijk gevonden om in de krant te staan, ongeacht de context. Ze spaarde tot haar dood mijn publicaties en las die ongevraagd voor aan de SRV-man of aan de oncoloog. Ik denk dat ze zelfs trots op me was geweest als ik in Opsporing Verzocht te kijk stond.

De moeder van Michael Milken, de historische fraudeur van Wall Street, was me d'r ook zo eentje. Toen zoonlief pontificaal op de voorpagina van de New York Post stond, rende ze als een kind zo blij naar de rabbijn. Man man, waar vind je nog van die ouderwetse moeders? Ja, in Amsterdam-West.

Ma moest altijd lachen om mijn vieze praat terwijl ze, gek genoeg, heel keurig was. Als ze mij een schone onderbroek aansjorde, klaagde ik altijd dat de ouwe nog helemaal niet vies was. Dan zei ze: 'Jawel, maar je kan zomaar worden aangereden door een vrachtwagen. Dan kom je in het ziekenhuis met een onderbroek vol remsporen, da's toch niet aardig voor de verpleegster?'

Een schelpenvisser, met zijn laarzen nog aan en een stinkende emmer in de knuist, sjokt achter zijn gebochelde moedertje langs de bakken textiel. Ze mag wat uitzoeken, de rauwe bonk kijkt ontroerd toe. Dat zou ik nou nooit doen, met mijn moeder naar de Aldi gaan. Ik schaamde me dood voor haar, vooral als ze met die vlijmscherpe stem en dat rare Rotterdamse accent op alles en iedereen commentaar stond te geven. Anderzijds betaalde ze altijd mijn merkkleding, dus ik ging uiteindelijk toch mee winkelen, zij het als een geslagen hond.

De chrysanten zijn in de aanbieding. Ze zitten in een fraaie doos met Chinese belettering. Die neem ik morgen mee als ik naar Nederland vlieg. Dat staat leuk op het familiegraf en bovendien blijven ze lang goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden