Lulligheid

In Nederland kent lulligheid geen tijd, of het nu gaat om de kredietcrisis of om Afghanistan.

Martin Bril

In Engeland en Amerika worden bankiers die er een zootje van hebben gemaakt in het openbaar gehoord door parlementaire commissies. Dat levert verbluffende staaltjes van hoogmoed, domheid en stuitend egoïsme op. Via het internet is een en ander wel een beetje te volgen. Maar waar blijft Nederland?

ABN Amro voor honderd procent aandeel van de staat. Bos heeft miljarden in ING gestopt. Ik zou de mannen die die banken naar de verdommenis hebben geholpen graag voor een parlementaire commissie zien verschijnen om tekst en uitleg te geven.

Oké, we kunnen met z’n allen De Prooi van Jeroen Smit lezen om te weten hoe het er bij ABN Amro aan toe is gegaan, maar ik wil de gezichten zien, de krijtstrepen, de gepoetste schoenen, de manchetknopen, de horloges, de gezichten, de arrogantie.

Maar ja, het zal er wel niet van komen. Bos staat samen met zijn oude baas Gerrit Zalm pal voor alle bankgeheimen. Wie er een zootje van heeft gemaakt, mag gewoon blijven. We zijn hier immers in Nederland.

Dan Jan Peter.

Hij bracht maar weer eens een bezoek aan onze jongens in Uruzgan. Ik heb zo’n idee dat hij daar bijzonder veel schik in heeft. Hij zal zich er één met de mannen voelen. Zelf niet in dienst geweest natuurlijk. Je ziet het aan zijn verschijning; de onwennigheid is eraf, de premier heeft zelfs al een stoer loopje ontwikkeld.

Ook het amicale schouderbeuken heeft hij onder de knie, zelfs een schuine mop heeft hij in zijn repertoire. Hij at dus met de jongens mee, hij liet zich fotograferen, hij droeg een kogelvrij vest en ’s avonds zal er een pikante film zijn gedraaid.

Conclusie: het gaat heel goed met de missie. Dat de Taliban openlijk in de hoofdstad Kabul opereren en dat de Amerikanen met een grote troepenmacht onderweg zijn om de baardmannen te verdelgen, daarover hoorde je Balkenende niet. Over de troepenopbouw van de Taliban in het nabijgelegen Pakistan evenmin.

Het is net alsof ze daar in Den Haag alleen maar knipselmappen lezen, en dan alleen nog maar die passages waarin het hoofd voorlichting de naam van de hoofdpersoon geel heeft gearceerd. Wie de Amerikaanse pers een beetje volgt, The New York Times, The New Yorker, The Atlantic Monthly, ziet van verre een rampzalige oorlog aankomen. En wij maar denken dat het om schooltjes bouwen gaat.

Het is van een pijnlijke lulligheid. Zelfs onze doden, het spijt me dat ik het moet zeggen, zijn niet heroïsch gevallen. Op een bermbom stappen kan iedereen. Wat onverlet laat dat het een wreed einde is, en er hangt ook geen mooie militaire medaille aan vast. Alleen maar verdriet voor de families thuis, en onbegrip: niet eens voor het vaderland gevallen, maar voor een missie in een land dat nog in de middeleeuwen leeft.

Gelukkig heeft defensie nu een authentieke held gevonden in de figuur van Marco Kroon. Deze geheimzinnige commando ontvangt de Militaire Willemsorde, de hoogste onderscheiding die de krijgsmacht kent, voor betoonde moed tijdens nachtelijke gevechten in de Baluchi-vallei.
Ik ben benieuwd in hoeveel televisieprogramma’s we deze man te zien gaan krijgen. Misschien moet hij met de Toppers mee naar Moskou.

Maar goed.

Zo tragisch dus als de missie in Uruzgan is, zo hopeloos is de toestand aan het thuisfront. De economie stort in, de regering kondigt onorthodoxe maatregelen aan. Wouter Bos groeit met de dag een stukje verder zijn schoenen uit en begint al het chagrijn van Wim Kok te vertonen. Vooralsnog is het eerst zien en dan geloven. Wij als burgers kunnen ook onorthodoxe maatregelen nemen trouwens: stap als Postbank-cliënt niet over naar de ING, om maar eens wat te noemen. Blijf ver weg van de loketten van de overheid. Koop goud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden