ColumnAaf Brandt Corstius

Lopen zonder mijn stappen te tellen is beter

null Beeld

Een lockdown doorkomen betekent weinig eisen stellen. De enige eis die ik deze lockdown had, was dat ik mezelf een uur per dag mocht uitlaten. Ik ben, is sinds de lockdowns gebleken, een hond. Als je mij niet uitlaat, poep ik in een hoek van de huiskamer. Dat is niet waar, maar ik kom wel in een gemoedstoestand die er bijna gelijk aan staat.

Ik wandelde de afgelopen tijd dus elke dag een uur, vaak wat langer, want dan had het park ineens een extra aantrekkelijke dag of ik maakte me zorgen of een hond die ik zag wel een baasje had en liep heel lang met die hond mee totdat ineens bleek dat zijn baasje, lichtelijk achterdochtig, al een tijd achter me liep.

Zo kwam ik aan mijn vereiste stappen per dag, maar ik wist nooit hoeveel ik stappen ik precies zette, want ik had de stappenteller per ongeluk van mijn telefoon afgegooid. Dat was ook goed, want de vorige keer in mijn leven dat ik veel wandelde en daadwerkelijk stappen telde, werd het al gauw een obsessie, en eindigde het ermee dat ik laat op de avond in de regen rondjes om mijn eigen blok liep om aan tienduizend stappen te komen.

Ik deed mezelf in die tijd denken aan de schrijver David Sedaris, van wie ik ooit een verhaal las over zijn stappenteller. Hij raakte zo geobsedeerd dat hij alleen nog maar wandelde, waarbij hij met een vuilnisprikker de hele omgeving opruimde. De gemeente was zo blij met hem dat er een vuilniswagen naar hem werd genoemd.

Dat is een grote eer, maar het duidt ook op een obsessie. Op die manier wandelen is niet mindful, niet leuk en zeker niet wandelen. Wandelen met stappentellen is huiswerk maken. Ik onderkende in die tijd het maniakale in mijn gewandel voor er een vuilniswagen naar me genoemd was. Snel daarna stopte mijn loophobby. Nu ik hem weer hernomen had, liep ik zonder te tellen en dat was beter.

Maar ik had een nieuwe telefoon en keek daar vorige week op rond, en ineens bleek dat die telefoon, zonder dat ik het wist, elke stap had geteld die ik de afgelopen tijd had gezet. Het bleken er veel meer te zijn dan ik dacht. Soms wel 20 duizend op een dag.

Al die ommetjes door de buurt die ik onder de bescheiden noemer ‘mezelf uitlaten’ had geschaard, bleken ommen te zijn.

De volgende dag ging ik weer wandelen. Mijn telefoon brandde in mijn zak. Nadat ik ongeveer drie kwartier had gelopen, pakte ik hem en keek hoeveel stappen ik al had. Het aantal viel uiteraard tegen. Ik wandelde verbeten door. De naar mij genoemde vuilniswagen was niet ver weg. Het eind van mijn wandelhobby ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden