Column Caspar loopt

Lopen is doelgericht, maar wandelen, dat speelt zich deels af in je hoofd

Aflevering 298: Caspar heeft gekuierd, geslenterd en gesjokt, maar de laatste maand voelt als rennen.

Ik lees ook nog weleens wat. De recent verschenen vertaling van het essay Walking, van Henry David Thoreau bijvoorbeeld. Nederlandse titel: Wandelen. Op zoek naar de verloren natuur. Het essay, voor het eerst gepubliceerd in 1862, is voorzien van een inleiding van Norbert Peeters en van een nawoord van Jelle Reumer, kenners van het werk van Thoreau, die geldt als inspiratiebron voor veel natuurbeschermers.

Je betrekt zo’n essay over wandelen al snel op jezelf. Het beroemdste werk van Thoreau, Walden, benauwde mij nogal. Ik vond Thoreau streng, humorloos en misantropisch in zijn pleidooi om de ketenen van het materialisme en de burgerlijkheid af te werpen. Ik kreeg soms de neiging om te ontsnappen uit Walden Pond, waar Thoreau zijn hutje had gebouwd om in soberheid en vrijheid te leven. Maar misschien ben ik gewoon niet serieus genoeg, of toch te katholiek opgevoed.

Wandelpad Beeld Caspar Janssen

Hoe dan ook: Walking is lichtvoetiger, Thoreau wandelt met zijn gedachten en mijmert zich een weg naar een ideale wereld, zoals Reumer schrijft. In de meanderende stijl van de wandelaar. Wandelen, zo leren we, speelt zich voor een deel af in het hoofd. Dat is ook het verschil met lopen, dat is doelgericht, functioneel, zoals wandelschrijver Flip van Doorn al eens schreef.

Ik betrek het weer even op mezelf. Toen ik begon met deze rubriek verzon ik ongeveer 100 rubrieksnamen. Juist het woord ‘wandelen’ wilde ik niet gebruiken, want dat kwam me te gezellig over. Uiteindelijk kwam er dus ‘loopt’ te staan. Opdat de lezer niet denkt dat het slechts van kerktorentje naar kerktorentje gaat, en van terras naar terras. Nee, er gebeurt iets, er is een doel, hier wordt gewerkt. Maar nu, na bijna anderhalf jaar, heb ik het idee dat ik alle varianten van lopen en wandelen wel heb beoefend. Ook wandelen met mijn gedachten, al waren die niet altijd het vermelden waard. Verder deed ik aan kuieren, slenteren, sjokken, snelwandelen en rennen. En deze laatste maand voelt als een sprint. Haast. Zoveel nog te zien.

Gelukkig is de keus voor de laatste twee reguliere afleveringen niet moeilijk, die moeten zich afspelen in het landschap van mijn jeugd.

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden