Longkanker is zo’n sluipmoordenaar, het maakt je machteloos

Waar chemokuur is als schieten met een kanon op een mug, wordt bij gerichte bestrijding de mug met de nagel doodgedrukt. Een nog niet gestandaardiseerde behandeling, maar gelukkig biedt het UMCG haar als een van de eerste aan.

2010-03-20 00:00:00 AMSTERDAM - Wachtkamer in het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam. In heel Nederland openen zorgorganisaties op zaterdag 20 maart 2010 hun deuren voor het publiek voor de tiende landelijke Open Dag van de Zorg. Deze dag is bestemd voor iedereen die kennis wil maken met de zorg. Van jong tot oud, iedereen is van harte welkom. Bezoekers krijgen een kijkje achter de schermen van het ziekenhuis, de thuiszorg, de ouderenzorg, de geestelijke gezondheidszorg, verpleeg- en verzorgingshuizen en de gehandicaptenzorg. ANP KOEN SUYK Beeld ANP

Relatief snel, maar toch al weer bijna twee weken later, is dan eindelijk het intakegesprek bij het UMCG. Ik heb ernaar uitgekeken en wil snel aan de behandeling beginnen. Opnieuw tref ik een buitengewoon vriendelijke arts, die goed de tijd neemt om naar me te luisteren en dingen uit te leggen. Het is nog niet zo slecht gesteld met de gezondheidszorg in Nederland, is mijn ervaring, nu ik eigenlijk voor het eerst van mijn leven serieus ziek ben.

Nadat ze mij mijn verhaal heeft laten doen, hier en daar doorvragend op een detail, schetst ze mij de mogelijkheden. Er zijn grofweg drie behandelopties: chemotherapie, immunotherapie en gerichte bestrijding; met een oplopende graad van te verwachten resultaat en een aflopende graad van bezwaarlijkheid van de behandeling en bijwerkingen.

Ze vergeleek het met achtereenvolgens het schieten met een kanon op een mug, met een vliegenmepper achter de mug aan gaan, of het dooddrukken van de mug met je vingernagel. Waarbij de mug de kanker is. Goeie beeldspraak, dat zie ik wel voor me. Bovendien heb ik een hekel aan muggen.

Immunotherapie 

Uit het eerdere onderzoek is al gebleken dat ik geschikt ben bevonden voor immunotherapie, maar de arts wil nog nader onderzoek doen om te zien of er kan worden vastgesteld om welke kankercellen het precies gaat, om die vervolgens gericht (‘targeted’) te kunnen bestrijden met pillen (‘markers’). Zijn dat niet die achterlijk dure medicijnen waar je weleens over leest in de krant? Het is een vrij nieuwe, nog niet gestandaardiseerde behandeling die niet in alle ziekenhuizen wordt aangeboden, maar wel in de oncologische centra in Nederland, waarvan het UMCG er een is. Er wordt nu eerst een PET-scan gemaakt om te zien waar in mijn lichaam de kankercellen zitten en om, afhankelijk van de uitkomst, eventueel een biopt te nemen om het dna van de kankercellen te bepalen.

Het betekent opnieuw uitstel en vertraging, maar de arts overtuigt mij ervan dat het de moeite waard is. Verder spreken we af dat als ik plotseling erg achteruit zou gaan, er alsnog acuut wordt begonnen met de immunotherapie.

Wat zo moeilijk te bevatten is, is het verraderlijke van deze ziekte: je merkt niets en tegen de tijd dat je het wel merkt is ze al zo uitgezaaid dat er niets meer aan te doen is. En hoewel het voelt alsof ik een heel slecht lot uit de loterij heb getrokken, ben ik niet eens uniek. In NRC Handelsblad schrijft sinds kort een meisje van 21 – nooit gerookt, zelfde diagnose. Is dat nóg oneerlijker dan bij mij, iemand die er al een flink stuk leven op heeft zitten? 

Als je de diagnose alvleesklierkanker of leverkanker krijgt, dan weet je wel dat je meteen de kist kunt gaan uitzoeken. Maar dat 85 procent van de mensen met de diagnose longkanker daar ook aan overlijdt, dat wist ik niet. En dat komt vooral doordat longkanker zo’n sluipmoordenaar is. Het maakt je machteloos. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.