Loes Reijmer: Misschien rolt u met uw ogen bij dat nieuw feministisch elan, maar kijk eens naar de opbrengst

Beeld de Volkskrant

Ik wilde het hier over Taylor Swift hebben, maar met een blik op de krant van dinsdag leek dat plotseling ongepast. Daarin stond het ontluisterende verhaal van een 11-jarig meisje dat werd gedrogeerd en verkracht door een 61-jarige huisvriend. Haar moeder realiseerde zich dat er iets niet in de haak was toen het kind een beginnend buikje kreeg: zwanger. In het licht van zoveel gruwelijkheid verbleekt de graai onder het jurkje van Swift.

Maar toch. De ervaring van de zangeres, en dan vooral haar reactie erop, is wél relevant. Deze week oordeelde een Amerikaanse jury dat de voormalige radio-dj David Mueller schuldig is aan het betasten van Swift.

Het verhaal begint in 2013, bij een meet-and-greet voorafgaand aan een concert in Denver. Mueller en zijn toenmalige vriendin hadden braaf tussen de tienermeisjes staan wachten tot de zangeres met hen op de foto wilde. Op dat moment zou de radio-dj een gretige gooi hebben gedaan naar het achterwerk van Swift. Die was verbijsterd, maar vervolgde de meet-and-greet met haar fans. De zangeres besloot geen aangifte te doen om het voorval uit de publiciteit te houden. Wel nam ze contact op met de werkgever van Mueller, een countryradiostation in Denver, die de dj ontsloeg. In 2015 eiste hij een bedrag van 3 miljoen dollar omdat ze hem vals beschuldigd zou hebben. Daarop besloot zij hem alsnog aan te klagen voor aanranding, met een symbolische eis van 1 dollar. 'Ik wil andere vrouwen laten zien dat je altijd nee kunt zeggen', verklaarde Swift.

Zoals vaak met dit soort zaken: er is geen hard bewijs. Uiteindelijk komt het aan op geloofwaardigheid. Wat heeft een van 's werelds grootste popsterren te winnen bij het ontslag van een lokale radiopresentator, zou je je bijvoorbeeld kunnen afvragen. Toch probeerde zijn advocaat Swift in diskrediet te brengen. Waarom was ze niet gestopt met de meet-and-greet, als ze er zo kapot van was? En vond ze het niet vervelend dat de dj zijn baan had verloren door haar?

Swifts antwoorden waren, om het maar martsmeetsiaans te zeggen, soeverein. 'Ik sta niet toe dat jij of je cliënt me laat voelen dat dit mijn fout is', zei ze. 'Ik krijg de schuld voor de nare dingen die zijn gebeurd in zijn leven. Maar die zijn het gevolg van zijn beslissingen, niet die van mij.' Een paar jaar geleden trad Swift toe tot de harem van Lena Dunham, en dat is te merken. De hedendaagse voorvechters van de vrouwenzaak hebben een goed afgestelde radar voor wat kortweg victim blaming heet, de schuld leggen bij het slachtoffer.

Misschien rolt u weleens met de ogen bij dat nieuw feministisch elan. Bij vrouwen die in elke discussie mansplaining roepen, in katzwijm vallen als Lena Dunham weer naakt door het beeld rent en de witte man overal de schuld van lijken te geven. En dat begrijp ik wel. Maar ik zie ook de emancipatoire opbrengst. Bij de jonge serveerster die opstond tegen de gast die onder haar rokje fotografeerde. Op het smartlappenfestival, toen een dronken idioot een vriendin in haar kruis greep en we hem en zijn schaapachtig lachende vrienden de kroeg uit joegen - iets wat we in onze studententijd nooit zouden hebben gedaan, veel te zuur. En bij de jonge fans van Swift, die nu van hun idool leren dat het nooit hun schuld is. Een belangrijke levensles.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden