Column

Liever had ik nooit iets begrepen van David Bowie

Voor mij is dat een klap. David Bowie bewaarde, toen ik 13 jaar oud was, zijn haarverf, om die later aan ons te tonen. Dat is zo... dat is zo vreselijk... Gordon. En dan de video's. David, ingepakt in verband, trillend in een bed. Als een eenzame kaars.

Een muurschildering van David Bowie in Brixton in Londen, de geboorteplaats van Bowie. Beeld epa
Een muurschildering van David Bowie in Brixton in Londen, de geboorteplaats van Bowie.Beeld epa

Het is 1973 en ik zit op mijn bed. Mijn moeder maakt buitenlandse macaroni en ik luister naar The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars van David Bowie. Ik mompel de zinnen mee, zoals ik ze al een half jaar mee mompel. 'I'm an alligator, I'm a mama-papa coming for you. I'm the space invader, I'll be a rock'n rollin' bitch for you.' Niet veel later - ik sta inmiddels midden in mijn kamertje: 'Freak out in a moonage daydream, oh yeah.'

Ik meende wat ik meezong, maar ik snapte er geen moer van. Nog steeds niet. Ik heb de plaat een uurtje geleden opgezet en nog steeds begrijp ik niets of bijna niets van wat Bowie zingt. Alleen de zin 'Cried so much his face was wet, then I knew he was not lying' herken ik. Je ziet iemand huilen en dan geloof je hem of haar. Pas toen ik huilde, begrepen mijn kinderen dat ik echt wilde scheiden.

Maar we hadden het over Bowie. Op 14 mei 1976, een paar uur voordat ik 16 word, sta ik met een door mijn moeder gemaakt rood glimmend shirt in de Ahoy in Rotterdam. Ik kijk naar een film van Luis Buñuel, daarna gaat het licht uit en dendert de Station to Station-trein langzaam de zaal binnen. David Bowie komt op. Fel licht. Wit hoofd. Daarna zingt hij: 'The return of the thin white duke, throwing darts in lovers' eyes.'

Geweldige zin, veel meegezongen maar ik begrijp er nog steeds niets van. En ik wil het niet begrijpen. Zo ben ik een leven lang naar Bowie blijven luisteren, zelfs in de jaren negentig. Hoes in mijn hand, op de rand van mijn bed en zinnen meezingen die ooit door hem snel op een papiertje waren gerommeld.

Die Bowie ben ik vlak na zijn dood kwijtgeraakt. Door de twee laatste video's en de rondreizende tentoonstelling met Bowieparafernalia. Tot mijn grote schrik blijkt David Bowie al zijn kleding te hebben bewaard en gearchiveerd. Tijdens zijn leven heeft hij het goed gevonden dat de linkerschoen die hij droeg tijdens een etentje met Lou Reed onder gecontroleerde klimaatomstandigheden werd opgeslagen.

Bowie heeft alles laten bewaren. Voor ons. Zodat we naar hem kunnen kijken. Mijn Bowie, die altijd koos voor het ongewisse, wilde dat er mensen in Groningen zwijgend naar zijn oude jasje gingen staan kijken. David Bowie heeft al zijn ooglapjes in plastic laten sealen.

Voor mij is dat een klap. David Bowie bewaarde, toen ik 13 jaar oud was, zijn haarverf, om die later aan ons te tonen. Dat is zo... dat is zo vreselijk... Gordon. En dan de video's. David, ingepakt in verband, trillend in een bed. Als een eenzame kaars. Een doodshoofd in een ruimtehelm. Zeggen dat je een vogeltje bent en het treurigste beeld: in je laatste video, helemaal aan het eind, verdwijnen in een kast, omdat je weet dat je doodgaat. Niveautje Nederlandse speelfilm.

Ik ben erg in de war. Ik had van Bowie een totaal onbegrijpelijk afscheid verwacht. Een mysterie. De waarheid is dat hij aan het eind van zijn leven, op de valreep, is veranderd in Danny de Munk. Gisteren belde mijn zoon mij op en zong met een hoog stemmetje: 'Stands a solitary candle, ooeehoeee.' Ik moest lachen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden